ค้นหา
รายการที่พบทั้งหมด 53,478 รายการ
โบราณวัตถุที่ได้จัดแสดงอยู่ในส่วนนี้ แสดงให้เห็นถึงการติดต่อค้าขายกับพ่อค้าจากต่างแดนหลากหลายพื้นที่
ทั้งกรีก-โรมัน (คาดว่าสินค้าจากกรีก-โรมันถูกขายผ่านให้พ่อค้าคนกลาง คือ ชาวเปอร์เซีย-อาหรับ) เช่น เครื่องแก้วโมเสก
เปอร์เซีย-อาหรับ เช่น เครื่องถ้วยจากเมืองบาสรา (Basra wares)
อินเดีย เช่น ภาชนะลายฟันเฟือง หรือรูเล็ตต์แวร์ (Roulette wares) ภาชนะมีปุ่มนูนที่ก้น หรือน็อบแวร์ (Knobbed wares) ลูกปัดลมสินค้า (Indo-Pacific Beads) ซึ่งในส่วนของลูกปัดมีทั้งชนิดที่เป็นสินค้า และผลิตขึ้นเองในพื้นที่
จีน เช่น เครื่องสำริด ภาชนะดินเผาสมัยราชวงศ์ถัง
การจัดงานฉลองเป็นเวลา ๑ ปี ในวาระนี้จะมุ่งเน้นการศึกษาเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ โบราณคดีอยุธยา แหล่งอารยธรรมสำคัญของภูมิภาคเอเชีย ซึ่งพระยาโบราณราชธานินทร์เป็นผู้บุกเบิกการอนุรักษ์และสืบทอดมรดกทางวัฒนธรรมของอยุธยาโดยการวางรากฐานการศึกษาโบราณคดีสมัยใหม่ การสร้างองค์ความรู้ด้านประวัติศาสตร์และโบราณคดี และการริเริ่มงานพิพิธภัณฑ์ในส่วนภูมิภาค จนทำให้อยุธยาได้รับการยอมรับในฐานะมรดกทางวัฒนธรรมของโลก ในการฉลองวาระนี้จะเป็นการส่งเสริมและเน้นย้ำให้ประชาคมโลกร่วมกันปกป้อง ส่งเสริม และถ่ายทอดมรดกทางวัฒนธรรมสู่คนรุ่นต่อไปอย่างเข้มแข็งมั่นคง รวมทั้งสร้างเครือข่ายความร่วมมือในการพัฒนาแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมทั่วโลกให้เป็นแหล่งเรียนรู้ตลอดชีวิต ซึ่งจะส่งผลไปสู่การพัฒนาอย่างยั่งยืนของแต่ละประเทศและสังคมโลกสืบไป
สถานที่
ประเภทของกิจกรรม
วันที่ดำเนินการ
(ตามกรอบเวลาเริ่มต้นและสิ้นสุดของวาระ)
ประเทศไทย
๑. การสัมมนาระดับนานาชาติ เรื่อง ๑๕๐ ปี การจัดการสงวนรักษาโบราณสถาน โบราณวัตถุ ณ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ จันทรเกษม พระนครศรีอยุธยา
กุมภาพันธ์ - มีนาคม ๒๕๖๕
ประเทศไทย
๒. นิทรรศการและเสวนา ๑๕๐ ปีชาตกาลพระยาโบราณราชธานินทร์ใน ๔ ภูมิภาค
กุมภาพันธ์ ๒๕๖๕ - กุมภาพันธ์ ๒๕๖๖
ประเทศไทย
๓. เรียบเรียงและจัดพิมพ์ ผลงานวิชาการเกี่ยวกับประวัติศาสตร์และโบราณคดี (ภาษาไทย-อังกฤษ)
กุมภาพันธ์ ๒๕๖๕ - กุมภาพันธ์ ๒๕๖๖
ประเทศไทย
๔. จัดนิทรรศการ ๑๕๐ ปี ชาตกาล พระยาโบราณราชธานินทร์ในทุกจังหวัด
กุมภาพันธ์ ๒๕๖๕ - กุมภาพันธ์ ๒๕๖๖
ประเทศไทย
๕. จัดทำสารคดีเผยแพร่ประวัติและผลงาน (ภาษาไทย - อังกฤษ)
กุมภาพันธ์ ๒๕๖๕ - กุมภาพันธ์ ๒๕๖๖
ต่างประเทศ
ญี่ปุ่น, จีน, ลาว, เมียนมา
๑. จัดนิทรรศการเผยแพร่ประวัติและผลงานของพระยาโบราณราชธานินทร์
กุมภาพันธ์ ๒๕๖๕ - กุมภาพันธ์ ๒๕๖๖
เลขทะเบียน : นพ.บ.118/4ห้องจัดเก็บ : ศรีโคตรบูรณ์ประเภทสื่อ : เอกสารโบราณหมวดหมู่ : พุทธศาสนาลักษณะวัสดุ : 58 หน้า ; 4.7 x 57 ซ.ม. : ทองทึบ ; ไม้ประกับธรรมดา ชื่อชุด : มัดที่ 66 (209-213) ผูก 4 (2564)หัวเรื่อง : สตฺตปฺปกรณาภิธมฺม (พระวิภงฺคปกรณา-พระสมนฺต มหาปฎฺฐาน)--เอกสารโบราณ คัมภีร์ใบลาน พุทธศาสนาอักษร : ขอมภาษา : บาลี-ไทยบทคัดย่อ : มีเนื้อหาเกี่ยวกับพุทธศาสนา สามารถสืบค้นได้ที่ห้องศรีโคตรบูรณ์ หอสมุดแห่งชาติเฉลิมพระเกียรติ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ นครพนม
ชื่อผู้แต่ง กรมการวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม
ชื่อเรื่อง คติพจน์เกี่ยวกับวัฒนธรรมและคำอธิบายโดยสังเขป
ครั้งที่พิมพ์ พิมพ์ครั้งที่ ๑
สถานที่พิมพ์ พระนคร
สำนักพิมพ์ โรงพิมพ์การศาสนา
ปีที่พิมพ์ ๒๔๙๙
จำนวนหน้า ๑๔ หน้า
หมายเหตุ -
คติพจน์เกี่ยวกับวัฒนธรรม คติเตือนใจหรือสอนใจในทางวัฒนธรรม ส่งเสริมจิตใจให้เจริญงอกงามได้ทางหนึ่ง โดยมีความหวังว่าจะเป็นประโยชน์แก่ผู้อ่าน ความเข้าใจและประพฤติปฏิบัติตาม ส่งเสริมให้เกิดการปฏิบัติวัฒนธรรมที่ดีแก่ตนเองและประเทศชาติ
สตฺตปฺปกรณาภิธมฺม (สังคิณี-มหาปัฎฐาน)
เลขที่ ชบ.บ.17/1-2
เอกสารโบราณ (คัมภีร์ใบลาน)
ชื่อเรื่อง : ประชุมพงศาวดาร เล่ม 27 ประชุมพงศาวดาร ภาคที่ 45 (ต่อ) ชื่อผู้แต่ง : -ปีที่พิมพ์ : 2511สถานที่พิมพ์ : กรุงเทพฯสำนักพิมพ์ : องค์การค้าของคุรุสภาจำนวนหน้า : 340 หน้า สาระสังเขป : ประชุมพงศาวดารเป็นหนังสือที่รวบรวมเรื่องเก่าๆ ที่มีสาระและคำอธิบายของผู้มีความรู้ในวิชาดังกล่าวไว้โดยละเอียด โดยประชุมพงศาวดารเล่ม 27 ภาคที่ 45 เล่มนี้ เป็นการอธิบายเรื่องทูตไทยไปประเทศอังกฤษ เมื่อ พ.ศ. 2400
โบสถ์หรือสิมวัดบ้านซิน ตำบลค้างพลู อำเภอโนนไทย จังหวัดนครราชสีมา ตั้งทางด้านทิศตะวันตกของโบสถ์หลังใหม่ เป็นวัดในชุมชนบ้านซิน หมู่ ๒ ลักษณะเป็นโบสถ์หรือสิมที่ได้รับอิทธิพลวัฒนธรรมล้านช้าง วัดตั้งอยู่ทางด้านทิศใต้ของหมู่บ้าน ติดกับลำเชียงไกร วัดบ้านซิน เป็นวัดในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตามประวัติการก่อสร้างของวัดระบุว่าสร้างวัดเมื่อประมาณ พ.ศ.๒๓๒๓ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. ๒๓๓๕ ภายในวัดยังเหลืออาคารที่เป็นโบราณสถานคือพระอุโบสถหรือสิมที่ข้อมูลของวัดกล่าวว่าสร้างขึ้นในราว ๓๐๐ ปีมาแล้ว ชาวบ้านได้ร่วมกันบูรณะซ่อมแซมกันเองในราว พ.ศ. ๒๕๑๔ สิมวัดบ้านซิน ลักษณะเป็นสิมโปร่ง (สิมโปร่งเป็นอาคารโปร่งโล่งขนาดกะทัดรัดประกอบด้วยเสาไม้ตั้งอยู่บนฐานยกพื้นรองรับหลังคาไม่มีผนัง ถ้าจะทำผนังก็มักจะทำแต่ด้านที่มีพระประธานและมักสร้างเล็กๆเพื่อให้พระสงฆ์ทำสังฆกรรมเพียงสี่ห้าองค์) เป็นสิมขนาด ๒ ห้อง (สามเสา) หันหน้าไปทางทิศตะวันออก มีขนาดประมาณ ๓ X ๖ เมตร มีชายคาต่อเป็นเพิงอยู่ทางด้านหน้า หลังคาชั้นเดียว สีหน้าหรือหน้าบันตีเป็นแผ่นไม้กระดานทั้งสองด้านไม่มีการตกแต่ง อาคารมีลักษณะเป็นฐานก่ออิฐ สูงจากพื้นประมาณ ๑.๕๐ เมตร มีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า หันหน้าไปทางทิศตะวันออก ประตูทางเข้าอยู่ทางด้านทิศตะวันออก มีผนังเตี้ยๆสูงประมาณ ๕๐ เซนติเมตรทั้งสามด้าน ด้านตะวันออกเว้นเป็นช่องทางเข้าตรงกลางประมาณ ๕๐ เซนติเมตร ด้านข้างทางด้านท้ายอาคาร ทำผนังลาดค่อยๆสูงขึ้นไปจนถึงหัวเสา ผนังอาคารทางด้านหลังพระประธานก่อผนังสูงเต็มจนถึงหัวเสา ด้านท้ายอาคารก่อเป็นฐานพระเป็นแนวยาวตลอดผนังกว้างประมาณ ๕๐ เซนติเมตร ตรงกลางก่อเป็นแท่นพระขนาดประมาณ ๑X๑ เมตร แทรกอยู่ ใช้สำหรับตั้งพระประธาน ก่อด้วยอิฐฉาบปูนทาสีตกแต่ง ฐานพระก่อเป็นฐานบัวคว่ำบัวหงายแบบฐานเอวขันแบบเดียวกับฐานอาคาร มีเสาไม้หกต้นอยู่ที่ผนังด้านเหนือและใต้ ด้านละ ๓ ต้นฝังลงไปจนถึงฐานสิม อิฐที่ก่อปิดเสาที่ส่วนฐานหลุดออก หลังคาเป็นหลังคาเครื่องไม้ ชั้นเดียวมุงด้วยแผ่นสังกะสี ไม่มีเครื่องตกแต่งชั้นหลังคา พื้นที่ดินโดยรอบสิมได้รับการถมปรับขึ้นมาอีกประมาณ ๐.๕๐ เมตร จากระดับพื้นดินเดิม จนฐานเขียงหายไป จึงเริ่มปรากฎชั้นฐานที่ชั้นบัวคว่ำ บริเวณรอบโบสถ์พบแท่นก่ออิฐพังเป็นกองอิฐตั้งอยู่โดยรอบ จำนวน ๘ จุด มีจุดที่ค่อนข้างเห็นได้ชัดเจนอยู่ทางด้านหลังอาคารทำเป็นฐานใบเสมา ตัวใบเสมา ก่อด้ายอิฐฉาบปูนเป็นรูปดอกบัวทรงพุ่ม มีร่องรอยใบเสมาทำจากหินทรายสีแดงปักจมอยู่ที่พื้นด้านหน้าสิม การสำรวจพบว่าสิมมีสภาพชำรุดมาก ฐานสิมที่ก่ออิฐชำรุดจากการแยกบริเวณส่วนเสาทั้ง ๖ ต้น จนถึงบริเวณโคนเสา ส่วนฐานที่อยู่ด้านล่างปูนที่ฉาบไว้หลุดออกเกือบหมด และมีอิฐหลุดออกมา ปรากฏร่องรอยการซ่อมแซมโดยใช้ดินเหนียวผสมกับฟางละเอียดคลุกเคล้ากันมาพอกปิดไว้ และฉาบด้วย ปูนขาว สันนิษฐานว่าน่าจะซ่อมในปี พ.ศ.๒๕๑๔ ซึ่งการซ่อมในส่วนนี้บางส่วนก็พังแล้วเช่นกัน ผนังทางด้านทิศตะวันตกที่ก่อขึ้นมาสูงเสมอเสา ค่อนข้างชำรุดเสียหายมาก มีรอยแตกร้าวเป็นแนวยาว จากฐานจนถึงด้านบนของผนัง โครงสร้างหลังคาค่อนข้างดีอยู่ แต่ชำรุดจากปลวกและการเสื่อมสภาพของไม้ ส่วนประดับหลังคา หักหายไปหมดแล้ว จากหลักฐานทางโบราณคดีที่พบ อาคารสถาปัตยกรรมประเภทสิมโปร่ง เป็นสถาปัตยกรรมเฉพาะของวัฒนธรรมแบบล้านช้าง มักพบในพื้นที่ที่เป็นเขตวัฒนธรรมของกลุ่มคนในวัฒนธรรมล้านช้าง เช่นพื้นที่ในจังหวัดร้อยเอ็ด มหาสารคาม ขอนแก่น เช่น สิมวัดราษี อำเภอวาปีปทุม จังหวัดมหาสารคาม สิมวัดไตรภูมิ บ้านผือฮี ตำบลดงแดง อำเภอจตุรพักตร์พิมาน จังหวัดร้อยเอ็ด แสดงให้เห็นถึงการเคลื่อนย้ายของกลุ่มคนที่ใช้วัฒนธรรมล้านช้างเข้าสู่ดินแดนจังหวัดนครราชสีมาซึ่งใช้รูปแบบวัฒนธรรมอยุธยา – รัตนโกสินทร์ จากภาคกลาง อย่างน้อยก็ในราวพุทธศตวรรษที่ ๒๓ เป็นต้นมา จากสภาพของตัวโบราณสถานน่าจะมีอายุประมาณ ๑๕๐ – ๒๐๐ ปีมาแล้ว จากข้อมูลหมู่บ้านแต่เดิมบ้านซินเป็นหมู่บ้านที่มีชาวมอญและชาวลาวอพยพเข้ามาอยู่อาศัย ต่อมามีคนจากภายนอกเข้ามาจึงทำให้รูปแบบวัฒนธรรมดั่งเดิมหายไป ซึ่งก็สอดคล้องกับหลักฐานทางโบราณคดีที่พบ ---------------------------------------------------------ข้อมูลโดย : นายกิตติพงษ์ สนเล็ก นักโบราณคดีชำนาญการพิเศษ กลุ่มโบราณคดี สำนักศิลปากรที่ ๑๐ นครราชสีมา---------------------------------------------------------