ค้นหา
รายการที่พบทั้งหมด 53,392 รายการ
ล่องเรือถอดรหัสภาพเขียนสีก่อนประวัติศาสตร์แห่งอ่าวพังงา
ตอนที่ 1 : แหล่งภาพเขียนสีเขาเขียน 2 (เขาพัง)
ชวนออกเรือไปตามรอยอารยธรรมมนุษย์ยุคก่อนประวัติศาสตร์ ณ "แหล่งภาพเขียนสีเขาเขียน 2" หรือ "เขาพัง" ตั้งอยู่ที่บ้านเกาะปันหยี อำเภอเมือง จังหวัดพังงา ซึ่งตั้งอยู่สูงเหนือระดับน้ำทะเลปัจจุบันราว 3 – 4 เมตร
สภาพทั่วไปโดยรอบแหล่ง
เขาเขียน ตั้งอยู่บริเวณปากคลองเกาะปันหยีและคลองในหงบ ทางตอนใต้ของอุทยานแห่งชาติอ่าวพังงา เป็นภูเขาหินปูนยุคเพอร์เมียน มีสภาพภูมิประเทศแบบกำแพงคาสต์ สูงชันทอดยาวคล้ายกำแพง และปกคลุมด้วยป่าไม้หนาทึบ
บริเวณนี้พบแหล่งภาพเขียนสีสำคัญ ได้แก่ เขาเขียน 1 และเขาเขียน 2 (เขาพัง) รวมทั้งมีร่องรอย “เว้าทะเล” จากการกัดเซาะของคลื่น ซึ่งเป็นหลักฐานสำคัญที่ใช้ศึกษาการเปลี่ยนแปลงระดับน้ำทะเลและลักษณะชายฝั่งในอดีต โดยรอยเว้าที่พบบางแห่งลึกมากกว่า 3 เมตรและมีลักษณะสมมาตรชัดเจน
สภาพทั่วไปภายในแหล่ง
แหล่งภาพเขียนสีเขาเขียน 2 (เขาพัง) เป็นเพิงผาริมฝั่งตะวันออกของเขาเขียน ติดคลองเกาะปันหยี มีลักษณะเป็นรอยเว้ายาวขนานกับภูเขา สามารถเดินและพักอาศัยได้ พบหินงอก หินย้อย และเสาหินกระจายตลอดแนวเพิงผา
ด้านหน้าเพิงผาหันออกสู่คลองเกาะปันหยี มองเห็นป่าชายเลนและภูเขาหินปูนโดยรอบ ช่วงน้ำลดจะเห็นสันทรายห่างออกไปราว 50–60 เมตร บริเวณเพิงผามีพืชขึ้นปกคลุม และพบร่องรอยการกัดเซาะของน้ำทะเลบนผิวหินปูน ซึ่งสะท้อนการเปลี่ยนแปลงของสภาพชายฝั่งในอดีต
ลักษณะภาพเขียนสี/ศิลปะถ้ำ
แหล่งภาพเขียนสีเขาเขียน 2 ตั้งอยู่บริเวณเพิงผาฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะหันหน้าออกสู่คลองเกาะปันหยี จากการสำรวจครั้งล่าสุด (พ.ศ. 2568) คณะสำรวจได้แบ่งพื้นที่สำรวจย่อยออกเป็น 4 โซน เพื่อความสะดวกในการบันทึกข้อมูล ดังนี้
โซนที่ 1 : กลุ่มภาพ A B C D E และ F
โซนที่ 2 : กลุ่มภาพ G และ H
โซนที่ 3 : กลุ่มภาพ I J K และ L
โซนที่ 4 : กลุ่มภาพ M และ N
กลุ่ม A อยู่ห่างจากเพิงผาด้านทิศเหนือมาทางใต้ 3.4 เมตร มีความสูงจากพื้นถึงตัวภาพ 2.1 เมตร ปรากฏภาพสัญลักษณ์หรือสัตว์? เขียนเป็นลายเส้นสองเส้นซ้อนกันเป็นโครงร่าง ด้านในตกแต่งด้วยวงกลมสองวง และภาพที่มีความเสื่อมสภาพจากการหลุดร่อนของผนังเพิงผาจนไม่สามารถระบุรูปร่างที่ชัดเจนได้
กลุ่ม B อยู่ห่างจากเพิงผาด้านทิศเหนือมาทางใต้ 3 เมตร มีความสูงจากพื้นถึงตัวภาพ 1.9 เมตร ปรากฏภาพเขียนสีระบายทึบสีแดง มีความเสื่อมสภาพจากการหลุดร่อนของผนังเพิงผาจนไม่สามารถระบุรูปร่างที่ชัดเจนได้
กลุ่ม C อยู่ห่างจากเพิงผาด้านทิศเหนือมาทางใต้ 3 เมตร มีความสูงจากพื้นถึงตัวภาพ 1.9 เมตร ปรากฏภาพเขียนสีระบายทึบสีแดง มีความเสื่อมสภาพจากการหลุดร่อนของผนังเพิงผาจนไม่สามารถระบุรูปร่างที่ชัดเจนได้
กลุ่ม D อยู่ห่างจากด้านทิศใต้ของกลุ่มภาพโซนที่ 1 ระยะ 2.7 เมตร มีความสูงจากพื้นถึงตัวภาพ 1.3 เมตร ปรากฏภาพเขียนสีแดง มีความเสื่อมสภาพจากการหลุดร่อนของผนังเพิงผาจนไม่สามารถระบุรูปร่างที่ชัดเจนได้
กลุ่ม E อยู่ห่างจากด้านทิศใต้ของกลุ่มภาพโซนที่ 1 ระยะ 2.7 เมตร มีความสูงจากพื้นถึงตัวภาพ 2.3 เมตร ปรากฏภาพเขียนสีระบายทึบสีแดง มีความเสื่อมสภาพจากการหลุดร่อนของผนังเพิงผาจนไม่สามารถระบุรูปร่างที่ชัดเจนได้
กลุ่ม F อยู่ห่างจากด้านทิศใต้ของกลุ่มภาพโซนที่ 1 ระยะ 2.7 เมตร มีความสูงจากพื้นถึงตัวภาพ 2.3 เมตร ปรากฏภาพเขียนสีแดงคล้ายบุคคลยืนชูแขนกางขา? มีความเสื่อมสภาพจากการหลุดร่อนของผนังเพิงผา
กลุ่ม G อยู่ห่างจากด้านทิศใต้ของกลุ่มภาพโซนที่ 1 ระยะ 5.2 เมตร มีความสูงจากพื้นถึงตัวภาพ 1.6 เมตร ปรากฏภาพเขียนสีระบายทึบสีส้มคล้ายบุคคลที่มีศีรษะกลม ลำตัวทรงสี่เหลี่ยมปลายมน ขาเรียวยาวแต่ส่วนเท้าค่อนข้างใหญ่
กลุ่ม H อยู่ห่างจากด้านทิศใต้ของกลุ่มภาพโซนที่ 1 ระยะ 2.8 เมตร มีความสูงจากพื้นถึงตัวภาพ 1.6 เมตร ปรากฏภาพเขียนสีส้มระบายทึบบางส่วน คล้ายบุคคลที่มีศีรษะกลม ลำตัวท้วม ภาพค่อนข้างเสื่อมสภาพจนบางส่วนลบเลือนออกไป
กลุ่ม I อยู่ห่างจากด้านทิศใต้ของกลุ่มภาพโซนที่ 1 ระยะ 2.5 เมตร มีความสูงจากพื้นถึงตัวภาพ 1.2 เมตร ภาพเขียนสีระบายทึบสีแดง มีความเสื่อมสภาพจากการที่ผนังบางส่วนหลุดร่อน
กลุ่ม J อยู่ห่างจากภาพกลุ่ม I มาทางด้านทิศใต้ 2.8 เมตร มีความสูงจากพื้นถึงตัวภาพ 1.7 เมตร ปรากฏภาพเขียนสีระบายทึบและลายเส้นสีแดงหลายภาพ ภาพที่โดดเด่นที่สุดบริเวณนี้เป็นภาพที่เขียนวาดโครงร่างคล้ายบุคคลหรือสัญลักษณ์บางอย่าง และภาพลายเส้นที่วาดเรขาคณิตประกอบกันเป็นรูปร่างต่าง ๆ
กลุ่ม K อยู่ห่างจากภาพกลุ่ม J มาทางด้านทิศใต้ 1.5 เมตร มีความสูงจากพื้นถึงตัวภาพ 1.6 เมตร ปรากฏภาพเขียนสีลายเส้นสองสีทับซ้อนกัน คือ ภาพช้างที่เขียนด้วยสีส้ม รูปร่างอ้วนท้วม เห็นส่วนที่เป็นงวงค่อนข้างชัดเจน ใบหูตั้งขึ้นสองข้าง แสดงรายละเอียดนิ้วเท้าเกือบทั้งสี่เท้า และภาพสามเหลี่ยมทับบนหลังช้าง เขียนด้วยลายเส้นสีแดง มุมด้านข้างเป็นเส้นสองเส้นขนานกัน นอกจากนี้ยังพบร่องรอยภาพเขียนสีสีแดงที่มีความเสื่อมสภาพจากการที่ผนังบางส่วนหลุดร่อนจนหลงเหลือเพียงบางส่วน
กลุ่ม L อยู่ห่างจากภาพกลุ่ม K มาทางด้านทิศใต้ 3 เมตร มีความสูงจากพื้นถึงตัวภาพ 2 เมตร ปรากฏภาพเขียนสีระบายทึบบางส่วนและลายเส้นสีแดง ลักษณะคล้ายบุคคลกำลังจับปลาและถือแห ส่วนศีรษะระบายทึบ ลำตัวเป็นทรงสามเหลี่ยมคว่ำลง ด้านในตกแต่งด้วยลายเส้นขีดเชื่อมโยงกันไปมา ภาพคล้ายบุคคลกำลังจับปลาอีกภาพหนึ่งวาดโครงร่าง ด้านในตกแต่งด้วยช่องเหลี่ยม 8 ช่อง ภาพคล้ายปลากระเบน ภาพสี่เหลี่ยม และภาพบางส่วนมีความเสื่อมสภาพจนไม่สามารถระบุรูปร่างที่ชัดเจนได้
กลุ่ม M อยู่ห่างจากเพิงผาของภาพกลุ่มโซนที่ 2 มาทางด้านทิศใต้ 1.5 เมตร มีความสูงจากพื้นถึงตัวภาพ 1 เมตร ปรากฏภาพเขียนสีระบายทึบบางส่วนและลายเส้นสีแดง ส่วนใหญ่เป็นภาพคล้ายบุคคลแสดงอวัยวะเพศชาย? ศีรษะและลำตัวเป็นรูปทรงสี่เหลี่ยมคางหมูประกอบกัน และภาพบางส่วนที่มีความเสื่อมสภาพจากการที่ผนังเพิงผาหลุดร่อนจนไม่สามารถระบุรูปร่างที่ชัดเจนได้
กลุ่ม N อยู่ห่างจากเพิงผาของภาพกลุ่มโซนที่ 2 มาทางด้านทิศใต้ 6.6 เมตร มีความสูงจากพื้นถึงตัวภาพ 1.9 เมตร ปรากฏภาพเขียนสีลายเส้นสีแดง ภาพมีความเสื่อมสภาพจากการที่ผนังเพิงผาหลุดร่อนจนไม่สามารถระบุรูปร่างที่ชัดเจนได้
แหล่งภาพเขียนสีเขาเขียน 2 (เขาพัง) พบภาพเขียนสีแดงเข้มจำนวนมาก บนผนังเพิงผาริมอ่าวพังงา โดยใช้เทคนิคระบายทึบ ระบายบางส่วน และลายเส้น ปรากฏทั้งภาพสัญลักษณ์ ภาพเรขาคณิต และภาพบุคคล เช่น คนจับปลา ถือแห หรือมีลวดลายตกแต่งแตกต่างกัน สะท้อนวิถีชีวิตของมนุษย์ยุคก่อนประวัติศาสตร์ที่พึ่งพาทรัพยากรทางทะเลเป็นหลัก
พื้นที่แห่งนี้ตั้งอยู่บริเวณปากทางคลองสำคัญที่เชื่อมต่อสู่แผ่นดินด้านใน และอยู่ใกล้แหล่งภาพเขียนสีอื่น ๆ ในอ่าวพังงา อีกทั้งลักษณะเพิงผายังเหมาะแก่การอยู่อาศัยและพักหลบคลื่นลม จึงนับเป็นหลักฐานสำคัญที่บันทึกร่องรอยมนุษย์ยุคก่อนประวัติศาสตร์ในพื้นที่อ่าวพังงาอีกแห่งหนึ่ง
อ้างอิง
ธนภรณ์ หาญฉวะ. รายงานสำรวจแหล่งภาพเขียนสีเขาเขียน 2 ตำบลเกาะปันหยี อำเภอเมือง จังหวัดพังงา. เอกสารอัดสำเนา. กลุ่มโบราณคดี สำนักศิลปากรที่ 12 นครศรีธรรมราช, 2568.
รียบเรียง/กราฟฟิก : นางสาวอนุธิดา ส่งบำเพ็ญ นักวิชาการวัฒนธรรม
“มหาธาตุ” ในจดหมายระยะทางไปพิษณุโลก. เดือนกุมภาพันธ์นี้ ทางอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัยและหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ร่วมกันจัดกิจกรรม “ซุโขทัย Light up : Light&Love” โดยเป็นกิจกรรมให้นักท่องเที่ยวได้มีโอกาสเข้าชมวัดมหาธาตุยามค่ำคืน ทุกวันศุกร์ – อาทิตย์ ตลอดเดือนกุมภาพันธ์ องค์ความรู้ในเดือนนี้ จึงขอนำเสนอเรื่องที่มีความเกี่ยวข้องกับวัดมหาธาตุ นั่นคือ “มหาธาตุ” ที่ปรากฏอยู่ในจดหมายระยะทางไปพิษณุโลก. โดยจดหมายระยะทางไปพิษณุโลก เป็นพระราชนิพนธ์ในสมเด็จเจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ ครั้งเสด็จขึ้นมาตรวจแก้แบบปั้นหุ่นพระพุทธชินราชจำลอง ณ เมืองพิษณุโลก และตรวจดูสถานที่สร้างที่ประทับพลับพลาตามระยะเส้นทางที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจะเสด็จราชดำเนินขึ้นมาเททองหล่อพระพุทธชินราชจำลองอีกด้วย โดยในระหว่างที่เดินทางขึ้นมาที่เมืองพิษณุโลก หนึ่งในนั้นมีวัดมหาธาตุ เมืองสุโขทัยอยู่ด้วย ดังนี้. “…วัดนี้เป็นวัดสำคัญในเมืองนี้ ที่มีเรื่องซึม ๆ เกี่ยวอยู่ คือ ๑ พระศรีศากยมุนีที่วัดสุทัศน์เดิมอยู่ที่นี้ แลขอมดำดินก็อยู่ที่นี้...ดูไปทางไหนก็มีแต่พระเจดีย์กับกุฎพระพุทธรูป เบียดเสียดยัดเยียดกันเต็มไปทั้งนั้น... องค์พระมหาธาตุเป็นรูปเจดีย์ทรงทนาฬ ตั้งบนชั้นแว่นฟ้า ๓ ชั้น อย่างพระมหาเจดีย์ ที่วัดพระเจดีย์เจ็ดแถว...เว้นแต่พระมหาธาตุที่นี่ใหญ่สูงกว่าหน่อย แลบนฐานเขียงมีปราสาทยอดพระเจดีย์ล้อมอยู่ ๘ องค์ ๘ ทิศ...ในซุ้มคูหาช่องคฤห์ปั้นรูปพระลีลาบ้างยืนบ้างทุกคูหา ที่ฐานเขียงเห็นจะมีลายทั้งนั้นทีเดียวเหมือนกัน เห็นแห่งหนึ่งมีรูปพระสาวกเดินประนมมือเปนแถวอยู่สามองค์ แต่จะว่าปั้นไว้ตรงไหนไม่ได้ เพราะไม่รู้ว่ารูปฐานเขียงฟันอย่างไร...ด้วยวิหารกว้างหนัก ต้องลดแก้หน้าให้เล็กจึงจะดูทรงงามได้ เขาว่าพระศรีสากยมุนีเอาไปจากวิหารนี้ ดูที่ในประธานวิหารตอนใน เห็นมีรอยอิฐหักๆ กองอยู่ แต่ไม่มากนัก สูงจากพื้นวิหารเล็กน้อย... นอกจากนี้ยังมีพระเศียรพระองค์พระหล่อทิ้งเกะกะอยู่บ้างไม่เปนที่เปนทาง ในเวลาเที่ยวดูอยู่นี้ พระยาศุโขไทยตามมาอธิบายอะไรต่างๆ ให้รู้ด้วย ที่หน้าวิหารทิศใต้ มีฐานก่อด้วยแลงอันหนึ่ง เห็นจะเปนฐานพระเจดีย์ ที่ข้างฐานนั้นมีหินก้อนหนึ่ง ที่ว่าเป็นขอมดำดินมาเพื่อฆ่าพระร่วงโผล่ขึ้นครึ่งตัวถามหาพระร่วงต่อตัวพระร่วงเอง พระร่วงจึงสาปให้คาแผ่นดินอยู่ครึ่งตัวกลายเป็นหิน แต่บัดนี้ไม่คาเสียแล้ว ขึ้นอยู่บนแผ่นดินเต็มตัว เพราะหลวงสารสาสน์ (เยรินี) มาขุดเอาขึ้นไว้ การที่ขุดขึ้นนั้น เห็นจะเพราะอยากรู้ว่าหินอะไร เดิมมันจมดินอยู่แลลึกด้วย เพราะถูกคนต่อยเอาไปเปนเครื่องราง หลวงสารสาสน์ก่อนที่จะขุด คงนึกว่าเปนหินรูปพรรณอะไรอย่างหนึ่ง แต่ขุดขึ้นมาแล้วคงเสียใจ ด้วยยังคงไม่รู้ว่าอะไรอยู่นั่นเอง จะว่าก้อนหินธรรมดาก็ใช่ จะว่ารูปพรรณอะไรก็เชิง มันเปนอย่างนี้ ถ้าเปนรูปพรรณก็งามจะเปนองค์พระ ที่รักแร้วิหารทิศด้านหลังพระมหาธาตุ มีมณฑปพระสาวสิบห้าอยู่ทั้งสองรักแร้ มณฑปนั้นมีแต่ผนัง หลังคาพังหมดแล้ว พระสาวกสิบห้าปีนั้นเปนพระยืน ก่อติดกับผนัง สูงประมาณ ๔ ฤๅ ๕ วา องค์ในมณฑปซ้ายนั้น มีอาการยืนทอดสองมือ องค์ในมณฑปขวาเห็นจะยืนยกมือหนึ่ง...เดินเลยเข้าวัดมหาธาตุไปดูเจดีย์องค์ใหญ่อีกองค์หนึ่ง อยู่ริมกำแพงวัดข้างทิศใต้ พระยาสุโขทัยว่ามีรูปนารายณ์ แต่เมื่อไปดูเห็นหาใช่นารายณ์ไม่ เป็นรูปยักษ์ ๔ กร...เดิมทีสำคัญว่าเป็นมารแบกฐานเขียงแห่งพระเจดีย์ เขาปั้นไว้บนเสาเข้าใจว่าเตาหม้อฐาน ที่ช่องท้องไม้ระหว่างเสาเขาปั้นเป็นช้างครึ่งตัวยัดไว้หันหน้าออกมา เหมือนกับวัดช้างล้อมจึงทำให้เข้าใจว่าเป็นฐานแท้ ๆ แต่เมื่อขุดลงไปเหลือบางนิดเดียว กลายเป็นพนักประทักษิณพระเจดีย์ไป รูปยักษ์ก็คืออยู่ที่เสากำแพงแก้วแบกไม้ทับหลังรูปช้างที่ช่องลูกฟัก...ที่ฐานชั้นล่างของพระเจดีย์นี้ มีรูปพระใหญ่ก่อฝากไว้ครึ่งซีกกับฐาน มีอาการเป็นพระนั่ง แต่หกคเมนลงมาหมดแล้วทั้ง ๔ ด้านครึ่งตัว...ที่ตั้งแห่งพระเจดีย์องค์นี้อยู่เบื้องขวาแห่งพระมหาธาตุ เป็นพระเจดีย์ใหญ่รองพระมหาธาตุ ในวัดมหาธาตุนี้...”. จะเห็นได้ว่า สมเด็จเจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ทรงบันทึกเกี่ยวกับวัดมหาธาตุ ณ ขณะนั้น ไว้โดยละเอียด ส่งผลให้ผู้อ่านมองเห็นภาพได้ชัดเจนมากยิ่งขึ้น หากท่านใดอยากมาสัมผัสความงดงามของวัดมหาธาตุด้วยตัวเอง สามารถมาเที่ยวชมได้ที่อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย.อ้างอิง - สมเด็จเจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์. (๒๕๐๖). จดหมายระยะทางไปพิษณุโลก. เข้าถึงเมื่อ ๑๔ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๘. เข้าถึงได้จาก https://vajirayana.org/จดหมายระยะทางไปพิษณุโลก%23google_vignette
#องค์ความรู้พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติเชียงใหม่ "เสาสะกั้ง: มรดกทางจิตวิญญาณ ตัวแทนของความผูกพัน ระหว่างมนุษย์กับอำนาจเหนือธรรมชาติ"โดย นายภาณุพงษ์ ปัญจบุรี นักศึกษาฝึกประสบการณ์ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่
พิพิธิภัณฑสถานแห่งชาติเสมือนจริง สวรรควรนายก: http://www.virtualmuseum.finearts.go.th/sawanvoranayok
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สวรรควรนายก ตั้งอยู่บนถนนประชาราษฎร์ ตรงข้ามกับวัดสวรรคาราม ในเขตเทศบาลเมืองสวรรคโลก อำเภอสวรรคโลก จังหวัดสุโขทัย ห่างจากตัวจังหวัดสุโขทัยประมาณ 40 กิโลเมตร ก่อตั้งขึ้นตามเจตนารมณ์ของพระสวรรควรนายก อดีตเจ้าอาวาสวัดสวรรคาราม และเจ้าคณะจังหวัดสวรรคโลก ที่ต้องการยกศิลปวัตถุโบราณวัตถุที่สะสมไว้ให้เป็นสมบัติของชาติเมื่อท่านมรณภาพลงโดยให้จัดตั้งเป็นพิพิธภัณฑ์ขึ้นภายในบริเวณวัดสวรรคาราม
ภายหลังจากที่ท่านเจ้าคุณสวรรควรนายกได้มรณภาพไปในปี พุทธศักราช 2508 คณะกรรมการวัดและศิษยานุศิษย์ได้ประชุมหารือเนื่องจากไม่พบพินัยกรรมมอบหมายให้ผู้ใดดำเนินการแต่อย่างใด และตกลงมอบศิลปวัตถุโบราณวัตถุเหล่านี้ให้แก่กรมศิลปากร และขอให้สร้างพิพิธภัณฑสถาน ขึ้นในเขตของวัดตามความประสงค์ของท่านเจ้าคุณสวรรควรนายก รวมทั้งได้จัดสรรที่ดินส่วนหนึ่งจำนวน 7 ไร่ 1 งาน 11 ตารางวา เพื่อใช้ในการก่อสร้าง กรมศิลปากรได้รับงบประมาณในการก่อสร้างอาคารเป็นจำนวนเงิน 1,200,000 บาท โดยมีนายเมธี คันธโร จากกองสถาปัตยกรรม กรมศิลปากร เป็นผู้ออกแบบอาคาร รวมทั้งยังจัดซื้อที่ดินเพิ่มเติมจากชาวบ้านในละแวกนั้นอีกจำนวน 14 ไร่ จึงมีเนื้อที่ทั้งหมด 21 ไร่ 1 งาน 11 ตารางวา แต่เมื่อการก่อสร้างแล้วเสร็จก็ยังไม่สามารถนำศิลปวัตถุ โบราณวัตถุ มาจากวัดสวรรคารามได้เนื่องจากเกิดความขัดแย้งบางประการ
จนเมื่อพระครูวินัยธร (ยิ้ม) เจ้าอาวาสวัดมรณภาพลงในปี พุทธศักราช 2524 พระครูธรรมนิเทศ รองเจ้าคณะอำเภอสวรรคโลก รักษาการในตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดสวรรคารามในขณะนั้นจึงดำเนินการตรวจสอบโบราณวัตถุศิลปวัตถุทั้งหมดอีกครั้ง และมีหนังสือมอบให้กรมศิลปากรเก็บรักษาเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม 2524 โดยมีนายขุนทอง ภูผิวเดือน รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการเป็นผู้รับมอบ เมื่อรับมอบโบราณวัตถุศิลปวัตถุแล้ว กรมศิลปากร ได้มอบหมายให้กองพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ดำเนินการจัดแสดงนิทรรศการ โดยมีนายสุกิจ เที่ยงมณีกุล ภัณฑารักษ์งานวิชาการและคณะทำงานเป็นผู้รับผิดชอบ ซึ่งยังได้เคลื่อนย้ายโบราณวัตถุบางส่วนจากพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ รามคำแหง โบราณวัตถุที่ได้จากการสำรวจ ขุดค้นและขุดแต่งทางโบราณคดีบริเวณเมืองศรีสัชนาลัย โบราณวัตถุประเภทเครื่องถ้วยสังคโลกที่ได้จากแหล่งเรืออับปางในอ่าวไทย และที่ได้รับมอบจากประชาชนมาจัดแสดงไว้ร่วมกันเพื่อแสดงถึงหลักฐานแห่งความเจริญรุ่งเรืองของบ้านเมืองที่ชัดเจนยิ่งขึ้น
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สวรรควรนายก เปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 15 มีนาคม 2527 โดยกรมศิลปากรได้กราบบังคมทูลเชิญสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เพื่อทรงพระกรุณาเสด็จพระราชดำเนินทรงเป็นประธานเปิดและเพื่อเป็นอนุสรณ์แด่พระสวรรควรนายก ผู้อุทิศโบราณวัตถุศิลปวัตถุให้เป็นสมบัติของชาติและมีจิตใจแห่งการอนุรักษ์มรดกของแผ่นดินจึงได้ตั้งชื่อพิพิธภัณฑสถานแห่งชาตินี้ว่า พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติสวรรควรนายก
อบรมผู้ใช้งานระบบสัมมนาออนไลน์ ในวันที่ 28 มีนาคม 2556
ตั้งแต่เวลา 9.00 - 16.00 โดยเจ้าหน้าที่บริษัท เอ็มเวิร์ค กรุ๊ป จำกัด
สถานที่ : ศูนย์เทคโนโลยีสารสนเทศติดต่อ : เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์
โทรศัพท์ 02-2222222
วัสดุ สำริด
แบบศิลปะ ศิลปะล้านช้าง
อายุสมัย อายุราวพุทธศตวรรษที่ 22-24
สถานที่พบ พบระหว่างการไถที่ดินของนางสาวปาริชาต อุดมสี บ้านนาดูน ตำบลหนองกวั่ง อำเภอบ้านม่วง จังหวัดสกลนคร เมื่อ 13 กุมภาพันธ์ 2549
พระพุทธรูปปางมารวิชัย พระพักตร์รูปไข่ พระขนงโก่งต่อกันเป็นปีกกา พระเนตรเหลือบต่ำ พระนาสิกเล็กและโด่ง พระโอษฐ์เล็ก แย้มพระโอษฐ์ มีเส้นไรพระศก เม็ดพระศกเป็นเม็ดกลม อุษณีษะเป็นต่อมสูง พระรัศมีเป็นเปลว พระกรรณยาวปลายงอนเล็กน้อย พระศอเป็นปล้อง ครองจีวรห่มเฉียงเปิดพระอังสาขวา สังฆาฏิเป็นแถบสี่เหลี่ยมปลายแยก 2 แฉกยาวจรดพระนาภี พระหัตถ์ขวาวางคว่ำบนพระชงฆ์ พระหัตถ์ซ้ายวางหงายบนพระเพลา ประทับนั่งขัดสมาธิราบบนฐานหกเหลี่ยม ฐานส่วนบนคล้ายลูกแก้ว ถัดลงมานาจะเป็นส่วนท้องไม้มีลวดบัวลูกแก้วอกไก่ 3 เส้น
โครงการหอสมุดแห่งชาติสู่สถานศึกษาและชุมชน
วันที่ ๓๐ พฤศจิกายน ๒๕๖๑ เวลา ๑๓.๐๐-๑๕.๐๐ น. นางสาวธิดารัตน์ ธรรมจิตราภรณ์ หัวหน้าโครงการ พร้อมคณะทำงานโครงการหอสมุดแห่งชาติสู่สถานศึกษาและชุมชน ได้ดำเนินการจัดกิจกรรมส่งเสริมการอ่าน ประกอบด้วยกิจกรรมแนะนำประวัติ บทบาทและภารกิจหอสมุดแห่งชาติเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ตรัง การประดิษฐ์สมุดทำมือ เกมถอดรหัสภาพสุภาษิต เกมลูกบอลดนตรีมีสาระ และกิจกรรมอ่านดีมีบอกต่อ พร้อมนำหนังสือออกให้บริการจำนวน ๒๐๐ เล่ม และร่วมบริจาคหนังสือที่ได้รับการบริจาคจากประชาชน ให้แก่โรงเรียนบ้านทุ่งอิฐ ตำบลย่านซื่อ อำเภอกันตัง จังหวัดตรัง โดยมีผู้เข้าร่วมกิจกรรมรวมทั้งสิ้น ๕๗ คน
