ค้นหา

รายการที่พบทั้งหมด 53,515 รายการ





ชื่อเรื่อง                     ประชุมนิพนธ์เบ็ดเตล็ด พระนิพนธ์สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพผู้แต่ง/ผู้เรียบเรียง         สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพประเภทวัสดุ/มีเดีย       หนังสือหายากหมวดหมู่                   ชุมนุมนิพนธ์เลขหมู่                      089.95911สถานที่พิมพ์              พระนครสำนักพิมพ์                 สำนักพิมพ์คุรุสภปีที่พิมพ์                    2504ลักษณะวัสดุ               334 หน้า ภาษา                       ไทย                                                                                


เลขทะเบียน : นพ.บ.609/3           ห้องจัดเก็บ : ศรีโคตรบูรณ์ประเภทสื่อ : เอกสารโบราณ                                                                                หมวดหมู่ : พุทธศาสนาลักษณะวัสดุ :52 หน้า  ; 4 x 50 ซ.ม. : ล่องชาด ; ไม้ประกับธรรมดา  ชื่อชุด : มัดที่ 196 (1-7) ผูก 3 (2568)หัวเรื่อง : ปัญญาชาดก--เอกสารโบราณ             คัมภีร์ใบลาน             พุทธศาสนาอักษร : ธรรมอีสานภาษา : ธรรมอีสานบทคัดย่อ : มีเนื้อหาเกี่ยวกับพุทธศาสนา  สามารถสืบค้นได้ที่ห้องศรีโคตรบูรณ์ หอสมุดแห่งชาติเฉลิมพระเกียรติ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ นครพนม


เลขทะเบียน : นพ.บ.658/3กห้องจัดเก็บ : ศรีโคตรบูรณ์ประเภทสื่อ : เอกสารโบราณ                                                                                หมวดหมู่ : พุทธศาสนาลักษณะวัสดุ : 46 หน้า  ; 4.5 x 55 ซ.ม. : ทองทึบ-ล่องชาด-ล่องรัก ; ไม่มีไม้ประกับชื่อชุด : มัดที่ 211 (142-154) ผูก 3ก (2568)หัวเรื่อง : มหานิปาตวณฺณนา--เอกสารโบราณ             คัมภีร์ใบลาน             พุทธศาสนาอักษร : ธรรมอีสานภาษา : ธรรมอีสานบทคัดย่อ : มีเนื้อหาเกี่ยวกับพุทธศาสนา  สามารถสืบค้นได้ที่ห้องศรีโคตรบูรณ์ หอสมุดแห่งชาติเฉลิมพระเกียรติ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ นครพนม


ชื่อเรื่อง : เมืองในภาคอีสาน ชื่อผู้แต่ง : - ปีที่พิมพ์ : 2516 สถานที่พิมพ์ : กรุงเทพฯ สำนักพิมพ์ : โรงพิมพ์ชวนพิมพ์ จำนวนหน้า : 304 หน้าสาระสังเขป : เรื่องเมืองในภาคอีสานนี้ มีเรื่องราวต่างๆดังนี้ 1. พงศาวดารหัวเมืองมณฑลอีสาน ของ หม่อมอมรวงศ์วิจิตร (ม.ร.ว.ปฐมคเนจร) 2. เรื่องจังหวัดอุดร จากเอกสารกองจดหมายเหตุแห่งชาติ 3. เรื่องเมืองในมณฑลอุตรและอีสาน จากหนังสือสาส์นสมเด็จ


        พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ หอศิลป ขอเชิญทุกท่านมาร่วมรำลึกและวางดอกไม้สักการะอัฐิแด่ ”ครูฝรั่ง“ ผู้วางรากฐานทางด้านศิลปะของไทย ในโอกาสครบรอบ 133 ปี ชาตกาล ศิลป์ พีระศรี วันที่ 15 กันยายน 2568 เวลา 09.00 - 15.00 น. ณ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ หอศิลป ถนนเจ้าฟ้า เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร _____________________________ 133rd Anniversary of the Birth of Silpa Bhirasri You are cordially invited to join us in remembering and laying flowers to pay homage to the relics of “Khru Farang” — the pioneer who laid the foundation of modern art in Thailand. September 15, 2025 09:00 – 15:00 The National Gallery of Thailand


         อุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา ขอเชิญรับฟังการขับร้องเพลงอันไพเราะ จากศิลปินนักร้อง นัน อนันต์ อาศัยไพรพนา และ นัท มาลิสา ศิลปินรางวัลเพชรในเพลง ในงาน "อยุธยานาวา เมืองท่านานาชาติ ร่มพระบารมีสิริยาลัย "เวลา 18.30 น. เป็นต้นไป (เวทีใหญ่) วันเสาร์ที่ 10 มกราคม 2569 ณ วัดไชยวัฒนาราม จังหวัดพระนครศรีอยุธยา รวมทั้งนักท่องเที่ยวยังสามารถชื่นชมบรรยากาศโบราณสถานอันสวยงามยามค่ำคืนในวันศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ได้อีกด้วย ผู้สนใจเข้าร่วมฟังและเที่ยวชมโบราณสถานได้โดยเสียค่าธรรมเนียมเข้าชมตามปกติ ชาวไทย 10 บาท ชาวต่างชาติ 80 บาท สอบถามเพิ่มเติม โทร. 0 3524 2525 Facebook: อุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา Ayutthaya Historical Park https://www.facebook.com/AY.HI.PARK


                   สาระอีสาน นำเสนอและเผยแพร่เกร็ดความรู้ต่าง ๆ จากข้อมูลท้องถิ่นตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันและหนังสือสารานุกรมวัฒนธรรมไทย ภาคอีสาน และรวมถึงหนังสืออื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง มีให้บริการอยู่ที่หอสมุดแห่งชาติเฉลิมพระเกียรติ ร.๙ นครราชสีมา สำหรับวันนี้นำเสนอเรื่อง สิมอีสาน อุโบสถที่เกิดจากความศรัทธาของคนในท้องถิ่น เรียบเรียงโดย นางสาวกุลริศา รัชตะวุฒิ นักภาษาโบราณ เนื้อหามีดังนี้                    สิมอีสาน คือ โบสถ์ หรือ อุโบสถของภาคอีสาน คำว่า สิม กร่อนเสียงมาจากคำว่า สีมา หมายถึงขอบเขตที่กำหนดขึ้นเพื่อใช้ประกอบพิธีกรรมต่าง ๆ ในพระพุทธศาสานา มีเอกลักษณ์ในด้านสถาปัตยกรรมที่โดดเด่น โดยเฉพาะจิตกรรมฝาผนัง (ฮูปแต้ม) ที่บอกเล่าเรื่องราวทางศาสนา นิทานพื้นบ้าน วิถีชีวิต วัฒนธรรม และความเชื่อของผู้คนในท้องถิ่น ซึ่งการตกแต่งและวัสดุที่ใช้ต่างจากโบสถ์ภาคกลาง                      สิม มี 3 ประเภท ได้แก่                    1. สิมที่ทำในหมู่บ้านเรียกว่า คามสีมา                    2. สิมที่ทำในป่า เรียกว่าอัพภันตรสีมา                    3. สิมที่ทำในน้ำ เรียกว่า อุทกฺกเขปสีมา                      ซึ่งสิมในภาคอีสานปรากฏเพียง 2 ประเภทเท่านั้น คือ                    1. คามสีมา (ชาวบ้านเรียกว่า สิมบก) คือ สิมที่สร้างไว้บนบก สามารถพบเห็นได้ทั่วไปในวัดต่าง ๆ ของภาคอีสาน โดยสิมบก แยกออกเป็น 2 ชนิด ได้แก่ สิมโปร่งและสิมทึบ                    2. อุทกฺกเขปสีมา (ชาวบ้านเรียกว่า สิมน้ำ) คือ สิมที่สร้างอยู่กลางน้ำ (สร้างขึ้นใช้เพียงชั่วคราว) ปัจจุบันสิมน้ำในภาคอีสานเหลืออยู่น้อยมาก                      การผูกพัทธสีมา ชาวอีสาน เรียกว่า การผูกสิม (หากยังไม่ได้ผูกสิม เรียกว่า อพัทธสีมา) โดยจะฝังศิลา (ลูกนิมิต) ไว้แปดทิศรอบพระอุโบสถ ฝังห่างจากตัวสิมประมาณ 1 วา โดยมี บือสิม ลูกนิมิตสำคัญฝังอยู่ใจกลางพระอุโบสถ (บือ แปลว่า สะดือ บือสิม หมายถึง สะดือพระอุโบส)                      สิมอีสาน เป็นสถาปัตยกรรมที่สำคัญและมีความหลากหลายในด้านศิลปะ ทั้งความสวยงามและเรื่องราวที่ปรากฏบนผนังซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของสิมในภาคอีสาน คู่ควรแก่การอนุรักษ์เพื่อในคนรุ่นหลังได้เรียนรู้และเข้าใจในประวัติศาสตร์และสถาปัตยกรรมซึ่งเป็นมรดกวัฒนธรรมในท้องถิ่น ที่สะท้อนให้เห็นถึงวิถีชีวิต วัฒนธรรม และคติความเชื่อของชาวอีสาน บรรณานุกรม • กิตติพงษ์ สนเล็ก. สิมอีสาน. [ออนไลน์]. สืบค้นเมื่อ 23 เมษายน 2568, จาก: https://www.facebook.com/share/p/1C7orfcCPQ/ • ติ๊ก แสนบุญ. สิมอีสาน. [ออนไลน์]. สืบค้นเมื่อ 29 เมษายน 2568, จาก: https://www.silpa-mag.com/history/article_13568 • ธวัช ปุณโณทก. “บือสิม (สะดือพระอุโบสถ).” สารานุกรมวัฒนธรรมไทย ภาคอีสาน. 7. (2542): 2403 • ฟิลด์ - ฟิล. สิมอีสาน. [ออนไลน์]. สืบค้นเมื่อ 29 เมษายน 2568, จาก: https://www.facebook.com/share/p/19rbYMTepS/ • วิโรฒ ศรีสุโร. “สิม (โบสถ์)." สารานุกรมวัฒนธรรมไทย ภาคอีสาน. 13. (2542): 4616-4625. • สถาบันไทยศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. สิมอีสาน. [ออนไลน์]. สืบค้นเมื่อ 29 เมษายน 2568, จาก: http://www.thaistudies.chula.ac.th/2018/09/29/สิมอีสาน/




       หอสมุดแห่งชาติเฉลิมพระเกียรติ ร.๙ นครราชสีมา ชวนร่วมกิจกรรมในงานโคราชบุ๊คแฟร์ ครั้งที่ 1 โดยนำนิทรรศการ “เอกสารโบราณ ภูมิปัญญาของบรรพชนไทย”ไปจัดแสดงให้ความรู้ พร้อมกิจกรรมจารใบลาน “สืบสานตามรอยจารบนใบลานภูมิปัญญาไทย” ฟรี ไม่เสียค่าใช้จ่าย ระหว่างวันที่ 8 - 17 พฤษภาคม 2569 เวลา 10.00 - 21.00 น. พบกันได้ที่บูธ C11 โคราชฮอลล์ ชั้น 4 ศูนย์การค้าเซ็นทรัล โคราช จังหวัดนครราชสีมา


ที่มาของบทสวด "ยถา วาริวหา ปูราปาริปูเรนฺติ สาครํ..." ที่เราได้ยินและคุ้นหูกันในงานพิธีทำบุญต่างๆ ของชาวพุทธศาสนิกชน นั้น มี​ประวัติความเป็นมา จากเรื่องราว "พุทธประวัติ" ...หลังจากที่พระเจ้าพิมพิสารได้ถวายเวฬุวันมหาวิหาร แต่ไม่ได้อุทิศส่วนกุศลให้พระญาติที่ล่วงลับไปแล้ว ทำให้คืนนั้นพวกเปรตพระญาติส่งเสียงร้องโหยหวนและแสดงตนให้เห็นด้วยความหิวโหย เมื่อพระเจ้าพิมพิสารไปทูลถามพระพุทธเจ้าในวันรุ่งขึ้น พระองค์จึงแนะให้พระเจ้าพิมพิสารทำบุญถวายทานอีกครั้งและ "อุทิศส่วนกุศลให้" เมื่อพระเจ้าพิมพิสารหลั่งน้ำทักษิโณทก (กรวดน้ำ) และกล่าวคำอุทิศ พระพุทธเจ้าได้ตรัสอนุโมทนาด้วยพระคาถาบทนี้ เพื่ออธิบายถึงหลักการที่บุญจะส่งถึงพระญาติผู้ล่วงลับนั่นเอง จิตรกรรมฝาผนังภายในอุโบสถวัดกันมาตุยาราม เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร


ธรรมจักร ประดับรูปพระสูรยะและคนแบก ศิลปะทวารวดี พุทธศตวรรษที่ ๑๓-๑๕ ย้ายมาจากเทวสถานสำหรับพระนคร (โบสถ์พราหมณ์) กรุงเทพฯ ปัจจุบันจัดแสดง ณ ห้องทวารวดี อาคารมหาสุรสิงหนาท พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร           ธรรมจักรศิลาสลักลายนูนต่ำ ๒ ด้าน ลักษณะดุมจักรกลมขอบประดับแถบลายกลีบบัวขนาดเล็ก ส่วนปลายซี่ล้อหรือกำสลักเป็นรูปขดม้วนคล้ายก้นหอยข้างละตัว กงล้อสลักแถบลายก้านขดสลับกับลายเม็ดพลอย ขนาบด้วยแถบลายจุดไข่ปลาหรือเม็ดลูกประคำ ขอบนอกกงล้อสลักลายกระหนกเปลว           ส่วนกึ่งกลางโคนธรรมจักรสลักรูปพระสูรยะ ลักษณะเป็นรูปบุคคลพระเศียรทรงกิรีฏมกุฎ (หมวกทรงกระบอกแสดงความเป็นกษัตริย์หรือผู้นำ) พระพักตร์ค่อนข้างกลม มีศิรประภารอบพระเศียร ทรงสร้อยพระศอ พระหัตถ์ทั้งสองข้างยกขึ้นทรงดอกบัวหลวงตูม ประทับขัดสมาธิราบเหนือฐานหน้ากระดานเรียบ ชักชายผ้าพาดกึ่งกลางพระเพลา ขนาบข้างด้วยรูปคนแบก ลักษณะรูปบุคคลผมหยักศกถักเป็นลอน สวมต่างหูกลมขนาดใหญ่ นั่งชันเข่าทั้งสองข้าง มือวางบนเข่า แสดงการแบกหรือรองรับกงล้อธรรมจักร           พระสูรยะบนธรรมจักรชิ้นนี้สะท้อนถึงการนำคติพระสูรยะในฐานะเทพแห่ง “แสงสว่าง” มาผสมกับธรรมจักร (กงล้อแห่งธรรม) ซึ่ง “จักร” เปรียบได้กับ “พระอาทิตย์” ที่ส่องสว่าง เมื่อนำมาใช้ในพระพุทธศาสนาจึงเปรียบเสมือนพระธรรมอันเป็นดวงประทีปส่องสว่างแก่ผู้ที่นับถือ ให้หลุดพ้นจากกิเลสทั้งปวง และเหตุที่ในพระหัตถ์ทั้งสองของพระสูรยะทรง “ดอกบัวหลวง” เนื่องด้วย ดอกบัวหลวงมีลักษณะเป็นทรงกลมเมื่อบานออก กลีบดอกบัวแผ่ออกคล้ายกับรัศมีพระอาทิตย์ ดอกบัวเป็นดอกไม้ที่สัมพันธ์กับพระอาทิตย์           และมีข้อสังเกตหนึ่งคือ ในศิลปะอินเดียเหนือ พระสูรยะจะทรงดอกบัวหลวงที่กลีบบาน โดยรูปเคารพพระสูรยะในศิลปะอินเดียระยะแรก (สมัยคุปตะ) แสดงการทรงดอกบัวเป็น “ช่อ” ขณะที่ในสมัยหลังนับตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ ๑๓ ลงมา พระหัตถ์ของพระสูรยะแต่ละข้าง จะทรงดอกบัวหลวงเพียงดอกเดียว           ในทางตรงกันข้าม ประติมากรรมพระสูรยะในศิลปะอินเดียใต้ดอกบัวหลวงจะเป็นดอกตูม ซึ่งรูปแบบจากอินเดียใต้นี้ได้ส่งอิทธิพลต่อการสร้างรูปพระสูรยะในศิลปะเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ดังปรากฏในศิลปะทวารวดี ศิลปะเขมรสมัยก่อนเมืองพระนครในกัมพูชา และศิลปะจามในประเทศเวียดนาม อ้างอิง เชษฐ์ ติงสัญชลี. เทวรูปา. กรุงเทพฯ: อมรินทร์คอเปอเรชั่น, ๒๕๖๖. เชษฐ์ ติงสัญชลี. มุทรา ท่าทาง เครื่องทรง สิ่งของ รูปเคารพในศาสนาพุทธ เชน ฮินดู. นนทบุรี: มิวเซียมเพรส, ๒๕๖๕. เชษฐ์ ติงสัญชลี. ลวดลายศิลปะทวารวดี : การศึกษาที่มาและการตรวจสอบกับศิลปะอินเดียสมัยคุปตะ-วกาฏกะ. พิมพ์ครั้งที่ ๒. กรุงเทพฯ: เรือนแก้วการพิมพ์, ๒๕๖๕.



black ribbon.