ค้นหา
รายการที่พบทั้งหมด 49,668 รายการ
ชื่อเรื่อง : เจ็ดร้อยปีเมืองเชียงใหม่ ผู้แต่ง : ครูเชียงใหม่ปีที่พิมพ์ : 2540 สถานที่พิมพ์ : กรุงเทพฯ สำนักพิมพ์ : ต้นอ้อ แกรมมี่ เมืองเชียงใหม่ เป็นเมืองที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์เพียบพร้อมไปด้วยขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ประเพณี อันเป็นเอกลักษณ์ของชาวล้านนา รวมทั้งเป็นแหล่งโบราณสถาน โบราณวัตถุ ศาสนสถาน ศาสนวัตถุ และเป็นศูนย์รวมจิตใจของชาวล้านนาที่สืบทอดกันมาอันยาวจวบจนครบเจ็ดร้อยปี ในปีพุทธศักราช 2539 สาระสำคัญในเล่มประกอบด้วย อาเศียรวาทสดุดี ตำนานสมโภชเชียงใหม่เจ็ดร้อยปี ครูบาศรีวิชัย : นักบุญแห่งล้านนาไทย ผังเมืองเชียงใหม่ในฐานะเมืองประวัติศาสตร์ และเรื่องที่น่าติดตามอีกหลายเรื่อง นอกจากนี้ยังมีภาพเชียงใหม่ในอดีต ภาพโบราณสถานและโบราณวัตถุและแหล่งท่องเที่ยว หนังสือเล่มนี้ให้สาระความรู้ตลอดจนขนบธรรมเนียม ประเพณีอันดีงามที่สืบทอดกันมายาวนาน ทำให้ผู้อ่านมีความรักและหวงแหนในท้องถิ่นและความเป็นชาติไทย
เมื่อวันที่ ๕ พฤษภาคม ๒๕๕๗ ที่ผ่านมา ได้เกิดเหตุแผ่นดินไหว ขนาด ๖.๓ ริกเตอร์ ศูนย์กลางอยู่ที่ อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย ส่งผลให้โบราณสถานในเขตรับผิดชอบของสำนักศิลปากรที่ ๘ เชียงใหม่ ได้รับความเสียหาย ดังนี้วัดพระยืน จังหวัดลำพูน ยอดเจดีย์รายหักพังวัดกิตติ จังหวัดเชียงใหม่ ปลายยอดฉัตรหัก ส่งผลให้ลูกแก้วประดับแตกเสียหายวัดสวนดอก จังหวัดเชียงใหม่ ยอดฉัตรคดงอเล็กน้อยโบสถ์คริตจักร์ที่ ๑ เวียงเชียงราย ปูนฉาบกระเทาะบางส่วน
วัสดุ หินทราย
แบบศิลปะ ศิลปะทวารวดี
อายุสมัย อายุราวต้นพุทธศตวรรษที่ 13-15 (ประมาณ 1,100–1,300 ปีมาแล้ว)
สถานที่พบ พบที่บ้านเมืองไพร อำเภอเสลภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด นายวีระ วุฒิจำนงค์ มอบให้เมื่อ 11 เมษายน 2538
หินทรายรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า แกะลายเป็นรูปเครื่องประดับลึกลงไปในเนื้อหินทั้งสองด้าน ด้านหนึ่งแกะเป็นรูปเครื่องประดับสามเหลี่ยม ตุ้มหูรูปวงกลมทั้งแบบไม่มีและมีลวดลาย ตุ้มหูรูปหัวใจ อีกด้านแกะเป็นรูปกำไล ตุ้มหูรูปกลม ตุ้มหูรูปเรียวคล้ายพระจันทร์เสี้ยว และตุ้มหูรูปไข่ขนาดเล็ก
ลักษณะเป็นแม่พิมพ์แบบประกบกัน 2 ชิ้น ใช้หล่อเครื่องประดับในชีวิตประจำวันซึ่งทำมาจากทอง เงิน ดีบุก เช่น ตุ้มหู และเครื่องประดับชิ้นเล็กๆ รูปแบบของเครื่องประดับเหล่านี้ แม้จะเริ่มทำมาตั้งแต่สมัยฟูนันราวพุทธศตวรรษที่ 8 แล้วก็ตาม แต่ความเปลี่ยนแปลงทางด้านรูปแบบนั้นมีน้อยมาก
เกณฑ์คุณภาพการบริหารจัดการภาครัฐ พ.ศ. 2562 (Public Sector Management Quality Award) จัดทำโดย
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ (ก.พ.ร.) เพื่อใช้เป็นกรอบแนวทางในการพัฒนาการบริหารจัดการองค์การของหน่วยงานภาครัฐ และใช้ประกอบในการพิจารณารางวัลคุณภาพการบริหารจัดการภาครัฐต่อไป
ในปี พ.ศ. 2563 สำนักงาน ก.พ.ร. ได้พัฒนาหลักเกณฑ์การพิจารณารางวัลการบริหารราชการแบบมีส่วนร่วมให้สอดคล้องกับทิศทางและเป้าหมายการพัฒนาระบบราชการ เพื่อส่งเสริมการเปิดระบบราชการให้ประชาชนและภาคส่วนต่างๆ เข้ามามีส่วนร่วมในการบริหารราชการที่สร้างความเชื่อมั่น ศรัทธาต่อระบบราชการ และสร้างการยอมรับจากภาคประชาชนในการเข้ามามีบทบาทเกี่ยวข้องและร่วมทำงานกับภาครัฐแบบหุ้นส่วนความร่วมมือที่เป็นรูปธรรมและขยายกลุ่มเป้าหมายไปยังหน่วยงานของรัฐให้ครอบคลุมมากขึ้น โดยคณะอนุกรรมการพัฒนาระบบราชการเกี่ยวกับการพัฒนาและส่งเสริมการบริหารราชการแบบมีส่วนร่วม ได้เห็นชอบให้กำหนดรางวัลการบริหารราชการแบบมีส่วนร่วมเป็น 5 ประเภท ได้แก่ 1) ประเภทเปิดใจใกล้ชิดประชาชน (Open Governance)2) ประเภทสัมฤทธิผลประชาชนมีส่วนร่วม (Effective Change) 3) ประเภทผู้นำหุ้นส่วนความร่วมมือ (EngagedCitizen) 4) ประเภทเลื่องลือขยายผล (Participation Expanded) และ 5) ประเภทร่วมใจแก้จน (AntipovertyEmpowered)
ประจวบคีรีขันธ์จัดอยู่ในกลุ่มจังหวัดทางภูมิภาคตะวันตกของประเทศไทย มีลักษณะภูมิประเทศที่มีความลาดชันค่อนข้างสูง ลาดเอียงในด้านตะวันตกซึ่งเป็นเทือกเขาตะนาวศรีลงสู่ด้านตะวันออกซึ่งเป็นอ่าวไทยตลอดแนวเขตของจังหวัด ประกอบด้วยเทือกเขาและภูเขาอยู่ตามบริเวณชายฝั่งทะเลและพื้นที่ตอนกลางของจังหวัด มีเทือกเขาสำคัญเช่น เทือกเขาสามร้อยยอด และมีเกาะเล็ก ๆ รวม ๕๘ เกาะ ประกอบด้วยแหล่งน้ำที่สำคัญ ได้แก่ แม่น้ำปราณบุรีในอำเภอปราณบุรี แม่น้ำกุยบุรีในอำเภอกุยบุรี แม่น้ำบางสะพานในอำเภอบางสะพาน คลองบางนางรมในอำเภอเมือง คลองกรูดตั้งอยู่ในอำเภอบางสะพาน ประกอบไปด้วยอ่าวน้อย อ่าวประจวบ และอ่าวมะนาว จึงได้ฉายาว่าเมืองสามอ่าว ทำให้สะดวกต่อการติดต่อดินแดนภายนอก มีดินร่วนปนทรายลึกลงไปเป็นดินเหนียวปนทรายที่เหมาะแก่การเพาะปลูก แร่ธาตุที่สำคัญได้แก่ แร่ควอร์ทซ หินอ่อน ดีบุก ทองคำ ลูโคซิน โปแตสเซียม และเฟลด์สปาร์ ภาพที่ 1 แผนที่ตำแหน่งแหล่งโบราณคดีถ้ำภาพเขียน นอกจากอาณาเขตทางทะเลที่ประกอบไปด้วยอ่าวทั้งสามแล้ว ประจวบคีรีขันธ์ยังมีอาณาเขตติดกับสหภาพพม่าตลอดแนวทิศตะวันตกประมาณ ๑๘๐ กิโลเมตร สามารถสัญจรถึงกันได้ ๓๐ ช่องทาง ชายแดนที่สำคัญคือ ด่านสิงขร อำเภอเมืองซึ่งเชื่อมต่อกับบ้านมูด่อง เมืองมะริด เขตตะนาวศรี ประเทศพม่า โดยปรากฏชื่อด่านสิงขรในพงศาวดารสมัยอยุธยาในฐานะช่องทางเดินทัพระหว่างไทย-พม่า และปรากฏชื่อเมืองซึ่งปัจจุบันตั้งอยู่ในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ในคำให้การชาวกรุงเก่า ได้แก่กุยบุรี ปราณบุรี เมืองนารัง เมืองบางตะพาน เมืองสิงคอง (สิงขร) เมืองคลองวาฬ และเมืองบางตะพานน้อยอีกด้วย อย่างไรก็ตามเป็นที่น่าสนใจว่าการศึกษาในสมัยก่อนประวัติศาสตร์ภายในภาคตะวันตกยังคงมีไม่มากนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ จึงเกิดโครงการสำรวจแหล่งโบราณคดีสมัยก่อนประวัติศาสตร์ในภาคตะวันตกของประเทศไทย พ.ศ. ๒๕๖๒-๒๕๖๓ โดยสำนักศิลปากรที่ ๑ ราชบุรีขึ้น ภาพที่ 2 ภูมิประเทศเทือกเขาสามร้อยยอด 1 ภาพที่ 3 ภูมิประเทศเทือกเขาสามร้อยยอด 2 ภาพที่ 4 ภูมิประเทศเทือกเขาสามร้อยยอด 3 ภาพที่ 5 ภูมิประเทศเทือกเขาสามร้อยยอด 4 ร่องรอยก่อนประวัติศาสตร์ของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ปรากฏที่อำเภอกุยบุรี อำเภอปราณบุรี อำเภอหัวหิน และอำเภอสามร้อยยอด แหล่งโบราณคดีที่น่าสนใจแห่งหนึ่งคือถ้ำภาพเขียน ตั้งอยู่หมู่ ๒ บ้านโรงเจ ตำบลไร่เก่า อำเภอสามร้อยยอด จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ที่แห่งนี้มีลักษณะเป็นเพิงผาหินปูน รายล้อมไปด้วยป่าเบญจพรรณ ภายในถ้ำไม่พบโบราณวัตถุ พบเพียงภาพเขียนสีบนเพิงผาทางด้านเหนือของปากถ้ำซึ่งได้รับความเสียหายจากการกัดเซาะของน้ำและการกะเทาะของหิน โดยระดับของภาพมีความสูงต่ำที่สุดที่ ๑.๕๐ เมตร สามารถยืนเขียนได้ตามปกติ และระดับสูง ๖ เมตรที่ต้องใช้เครื่องมือเช่น นั่งร้านหรือบันได เพื่อปีนขึ้นไปเขียนภาพ ภาพที่ 6 สภาพแหล่งโบราณคดีถ้ำภาพเขียน ภาพที่ 7 สภาพภายในแหล่งโบราณคดีถ้ำภาพเขียน ภาพที่ 8 ภาพเขียนสี ถ้ำภาพเขียน ภาพเขียนสีที่พบในถ้ำภาพเขียนมีจำนวน ๑๐๖ ภาพ สามารถจำแนกออกได้ ๓ ประเภท ได้แก่ ภาพคน ๑๓ ภาพ ภาพสัตว์ ๑๒ ภาพ ภาพสัญลักษณ์ ๕๘ ภาพ และภาพที่เสียหายไม่สามารถพิจารณาได้จำนวน ๒๓ ภาพ เล่าเรื่องราวของของการล่าฝูงวัวและเก้งหรือกวาง และมีบุคคลที่สวมเสื้อคลุมยาว ศีรษะประดับด้วยเขายาวแหลมกำลังประกอบพิธีกรรม มีวิธีการลงสีแบบเงาทึบ (Silhouette) แบบโครงร่างภายนอก (Outline) แบบเงาทึบบางส่วน (Partial Silhouette) และแบบลายเส้น (Line) //เนื่องจากสภาพแหล่งไม่เอื้ออำนวยให้ใช้เป็นที่พักพิงถาวร จึงสันนิษฐานว่าถ้ำภาพเขียนไม่ใช่แหล่งที่อยู่อาศัยและไม่ใช่ที่พักชั่วคราว แต่เป็นสถานที่เชิงพิธีกรรมโดยกลุ่มคนที่อาศัยอยู่ตามพื้นราบในบริเวณใกล้เคียง เช่น ในเขตบ้านพุน้อย กิ่งอำเภอสามร้อยยอด, บ้านโป่งกระสัง อำเภอกุยบุรี, เขาจ้าว อำเภอปราณบุรี และเขตที่ราบหุบเขาในอำเภอหัวหิน ภาพสัญลักษณ์ส่วนใหญ่มีรูปแบบและเทคนิคคล้ายกับที่พบจากแหล่งศิลปะถ้ำประตูผา จังหวัดลำปาง จึงสันนิษฐานว่ากลุ่มที่เข้ามาเขียนภาพนั้นอยู่ในสมัยก่อนประวัติศาสตร์ สังคมกสิกรรม ประมาณ ๓,๐๐๐-๒,๐๐๐ ปีมาแล้ว ภาพที่ 9 กลุ่มภาพคนล่าสัตว์และสัญลักษณ์ ภาพที่ 10 กลุ่มภาพคนไล่ต้อนฝูงสัตว์ ภาพที่ 11 กลุ่มภาพสัญลักษณ์ ภาพที่ 12 กลุ่มภาพสัญลักษณ์ ภาพที่ 13 คณะทำงาน ภาพที่ 14 คณะทำงาน อ้างอิง -กรมศิลปากร, ศิลปะถ้ำสมัยก่อนประวัติศาสตร์ในประเทศไทย กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์คุรุสภา, ๒๕๓๙. -กรมศิลปากร, วัฒนธรรม พัฒนาการทางประวัติศาสตร์ เอกลักษณ์และภูมิปัญญาจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ กรุงเทพฯ: คณะกรรมการอำนวยการจัดงานเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว, ๒๕๔๔. -สำนักศิลปากรที่ ๑ จังหวัดราชบุรี, ศิลปะถ้ำเขาสามร้อยยอด ราชบุรี: กรมศิลปากร, ๒๕๔๖.
