ค้นหา

รายการที่พบทั้งหมด 53,522 รายการ

วันพุธที่ ๑๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๓ เวลา ๑๔:๐๐ - ๑๔:๔๐ น. คุณสุกัญญา พร้อมคณะจากกรุงเทพมหานคร รวมจำนวน ๔ คน เข้าเยี่ยมชมอุทยานประวัติศาสตร์ภูพระบาท โดยมีนางสาวมนัสญา ปริวรรณ ให้การต้อนรับและบรรยายนำชม


แม้จะมีการกล่าวยืนยันตัวตนของ “คุณผู้หญิงโม” “ย่าโม” หรือ “ท้าวสุรนารี” จากลูกหลานที่สืบเชื้อสาย และจากหลักฐานสำคัญ แต่ก็ยังคงเป็นประเด็นปัญหาที่ถกเถียงกันอยู่บ่อยครั้งในหมู่ประชาชนและสังคมออนไลน์ จนกลายเป็นเรื่องยากที่จะยุติและมีข้อสรุปที่แน่ชัด           เอกสารสำคัญอย่างหนึ่งที่ยืนยันถึงตัวตนของท้าวสุรนารี คือ เอกสารโบราณ ประเภทคัมภีร์ใบลาน เรื่อง พระธาตุกถา และพระปุคคลบัญญัติ ฉบับทองทึบ จารด้วยอักษรขอม ภาษาบาลี-ไทย หน้าปกของคัมภีร์ใบลานจารบอกปี ชื่อเรื่อง และชื่อผู้สร้างคัมภีร์ใบลานว่า “พระพุทธศักราชล่วงแล้วได้ ๒๓๗๕ พระวัสสา ปีมะโรง จัตวาศก พระปุคฺคลบัญญัติปการณ นิฏฺฐิตํ ผูก ๔ ท่านพญาปลัด คุณผู้หญิงโม สร้างไว้สำหรับพระศาสนาแล” สันนิษฐานว่า ภายหลังเสร็จสงครามเจ้าอนุวงศ์ ท่านพญาปลัดและคุณผู้หญิงโม ได้มีศรัทธาสร้างคัมภีร์ใบลานถวายแก่วัดอิสาน ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา เพื่อเป็นพุทธบูชา สืบทอดพระศาสนา และเพื่อให้พระภิกษุสามเณรได้ศึกษาเล่าเรียนพระอภิธรรม                    พระธาตุกถา เป็น ๑ ใน ๗ คัมภีร์ของพระอภิธรรม ว่าด้วยปรมัตถธรรมอันสงเคราะห์กันได้  และสงเคราะห์กันไม่ได้ เกี่ยวด้วยธาตุเป็นส่วนมาก โดยมีคัมภีร์ปรมัตถทีปนี ซึ่งเป็นคัมภีร์อรรถกถา แต่งอธิบายบทหรือข้อความที่เข้าใจยากในคัมภีร์พระธาตุกถานั้น                    พระปุคคลบัญญัติ เป็น ๑ ใน ๗ คัมภีร์ของพระอภิธรรม แสดงหลักธรรมต่างๆ เช่น ขันธ์ เป็นต้นว่า ทำไม ด้วยเหตุใด จึงเรียกว่า ขันธ์ เป็นต้น และคัมภีร์นี้ ที่เรียกว่า ปุคคลบัญญัติ เพราะกล่าวถึงบุคคลมากกว่าหลักธรรมอื่นๆ คือ กล่าวทั้งอุทเทส และนิทเทส ส่วนหลักธรรมอื่นๆ กล่าวเฉพาะอุทเทสเท่านั้น           คัมภีร์ใบลานทั้ง ๒ ฉบับนี้ พบที่วัดอิสาน โดยพระครูปลัดสมพงษ์ มหาพโล เจ้าอาวาสวัดอิสาน ได้มอบให้กับหอสมุดแห่งชาติเฉลิมพระเกียรติ ร.๙ นครราชสีมา เป็นผู้จัดเก็บและดูแลรักษา           ปัจจุบันเก็บรักษาและจัดแสดงที่ห้องอีสานศึกษา หอสมุดแห่งชาติเฉลิมพระเกียรติ ร.๙ นครราชสีมา ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา ข้อมูล-ภาพ: นางสาวอุไร คำมีภา นักภาษาโบราณปฏิบัติการ หอสมุดแห่งชาติเฉลิมพระเกียรติ ร.๙ นครราชสีมา


      กรมศิลปากร โดยพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ หอศิลป จัดอบรมศิลปะภาคฤดูร้อน ครั้งที่ ๓๙  ระหว่างวันที่ ๑๕ -  ๒๖ เมษายน ๒๕๖๓ (หยุดวันจันทร์, วันอังคาร) ผู้สนใจสมัคร และชำระค่าลงทะเบียนได้ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ หอศิลป ถนนเจ้าฟ้า ตั้งแต่บัดนี้จนถึงวันที่ ๒๙ มีนาคม ๒๕๖๓                              พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ หอศิลป จัดอบรมศิลปะภาคฤดูร้อนแก่เด็ก เยาวชน และบุคคลทั่วไป จำนวน ๓ หลักสูตร ได้แก่ การวาดการ์ตูน การวาดสีน้ำ และการวาดลายเส้น ดังนี้             การวาดการ์ตูน เรียนพื้นฐานการวาดการ์ตูน โดยฝึกการสังเกตและนำเอาลักษณะเด่นของสิ่งต่าง ๆ มาถ่ายทอดลงในชิ้นงานศิลปะสร้างสรรค์เพื่อเสริมสร้างและต่อยอดจินตนาการแบ่งเป็นระดับ ป.๑ - ป.๓ จำนวน ๖๐ คน และระดับ ป.๔ – ป.๖ จำนวน ๔๐ คน                                                                                                                              การวาดสีน้ำ เรียนพื้นฐานการวาดภาพสีน้ำ ตั้งแต่การผสมสี การวางโครงร่างของภาพ  โดยสอดแทรกการลงสีด้วยเทคนิคต่างๆ เช่น การระบายสีเปียกบนเปียก เปียกบนแห้ง การระบายเคลือบ  แบ่งเป็นระดับ ป.๔ - ป.๖ จำนวน ๒๐ คน และระดับ ม.๑ ขึ้นไป – บุคคลทั่วไป จำนวน ๒๐ คน              การวาดลายเส้น   เรียนพื้นฐานการวาดภาพลายเส้นแบบต่างๆ  การวาดเส้นจากหุ่นนิ่ง  การให้น้ำหนักและแสงเงา ระดับ ม.๑ ขึ้นไป - บุคคลทั่วไป จำนวน ๒๐ คน             ผู้สนใจเข้าร่วมอบรมศิลปะภาคฤดูร้อน ครั้งที่ ๓๙ สมัครด้วยตนเองได้ตั้งแต่วันที่ ๕ กุมภาพันธ์ - ๒๙ มีนาคม ๒๕๖๓ ค่าลงทะเบียนคนละ ๑,๗๐๐ บาท ต่อหลักสูตร (รวมอุปกรณ์ที่ใช้ในการอบรมแล้ว) สอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ ฝ่ายวิชาการ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ หอศิลป ถนนเจ้าฟ้า (เชิงสะพานพระปิ่นเกล้า)  ข้างสำนักงานสรรพากรเขตพื้นที่ภาค ๓ แขวงชนะสงคราม เขตพระนคร กรุงเทพฯ ๑๐๒๐๐ โทร. ๐ ๒๒๘๑ ๒๒๒๔ (วันพุธ – วันอาทิตย์) หรือที่เฟสบุ๊ก : TheNationalGalleryThailand (ไม่รับจอง หรือสมัครทางออนไลน์ หรือ รับโอนเงินใดๆทั้งสิ้น)


         วัดมหาธาตุ ตั้งอยู่บริเวณกึ่งกลางของเมือง เป็นวัดที่มีความสำคัญมากที่สุด เปรียบดังวัดหลวงประจำราชธานีสุโขทัย   ภายในวัดมีโบราณสถานมากมายประกอบด้วย เจดีย์ประธาน วิหาร มณฑป อุโบสถ(โบสถ์) และเจดีย์รายจำนวนมากถึง ๒๐๐ องค์            เจดีย์ประธานของวัด เป็นเจดีย์ทรงพุ่มข้าวบิณฑ์ หรือทรงยอดดอกบัวตูม  อันเป็นรูปแบบเจดีย์ที่เป็นเอกลักษณ์ของศิลปะสุโขทัยโดยเฉพาะ  รายรอบเจดีย์ประธานมีเจดีย์บริวาร จำนวน ๘ องค์ ได้แก่ เจดีย์ประจำด้าน(ทิศ)ทั้งสี่เป็นเจดีย์ทรงปราสาทแบบสุโขทัย  ได้รับอิทธิพลจากศิลปะขอมและมีลวดลายปูนปั้นแบบอิทธิพลศิลปะลังกา  ส่วนเจดีย์ประจำมุมทั้งสี่เป็นเจดีย์ทรงปราสาทห้ายอด ที่มีอิทธิพลของศิลปะพุกาม-หริภุญไชย-ล้านนา  รอบ ๆ เจดีย์ประธานมีปูนปั้นรูปพระสาวกในท่าอัญชุลีเดินประทักษิณโดยรอบพระมหาธาตุ            ในศิลาจารึกหลักที่ ๑ ได้บรรยายว่า “...กลางเมืองสุโขทัยนี้มีพิหาร มีพระพุทธรูปทอง มีพระอัฎฐารศ มีพระพุทธรูปอันใหญ่ มีพระพุทธรูปอันราม...”  นอกจากนี้ในศิลาจารึกวัดป่ามะม่วง ปี พ.ศ. ๑๙๐๔  สมัยพระมหาธรรมราชาลิไท ยังกล่าวถึงพระพุทธรูปสัมฤทธิ์ พระพุทธรูปทอง ที่ประดิษฐาน ณ กลางเมืองสุโขทัยด้วย  พระพุทธรูปทองที่กล่าวถึงนี้ เข้าใจโดยทั่วไปว่าหมายถึง หลวงพ่อโต ของชาวเมืองเก่า ที่เคยประดิษฐานอยู่ภายในวิหารหลวงวัดมหาธาตุ  ต่อมาพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช รัชกาลที่ ๑ แห่งกรุงรัตนโกสินทร์โปรดเกล้าฯ ให้อัญเชิญล่องแพไปประดิษฐาน ณ วิหารหลวงวัดสุทัศน์เทพวราราม กรุงเทพมหานคร  ซึ่งต่อมาพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๔ ได้พระราชทานนามว่า พระศรีศากยมุนี  ปัจจุบันภายในวิหารหลวงวัดมหาธาตุ จึงยังปรากฏแท่นฐานขนาดใหญ่ของพระพุทธรูปองค์นี้เหลือให้เห็น  ส่วนพระอัฎฐารศ ที่กล่าวถึงในจารึกหลักที่ ๑ หมายถึงพระพุทธรูปยืนที่มีขนาดใหญ่สูง ๑๘ ศอก ประดิษฐานภายในมณฑปที่ขนาบอยู่สองข้างของเจดีย์ประธาน              ถัดจากวิหารหลวงไปทางตะวันออกเป็นวิหารสูง ที่เรียกชื่อเช่นนี้เนื่องจากวิหารหลังนี้มีฐานสูงก่ออิฐเป็นลักษณะฐานบัว มีความสูงประมาณ ๑.๕ เมตร เป็นรูปแบบสถาปัตยกรรมสมัยอยุธยา ซึ่งสร้างขึ้นในภายหลัง ทำให้พื้นที่ว่างระหว่างหน้าวิหารสูงกับกำแพงวัดเหลือเพียงพื้นที่แคบ ๆ ไม่ได้สัดส่วนกับความสูงของตัวอาคาร   นอกจากนี้ภายในวัดมหาธาตุยังมีกลุ่มเจดีย์ จัดแยกออกเป็นกลุ่มหนึ่งอยู่ทางทิศใต้ของเจดีย์ประธาน  มีศูนย์กลางอยู่ที่เจดีย์ห้ายอด ซึ่งมีขนาดใหญ่เป็นที่สองรองจากเจดีย์ประธาน  ได้พบหลักฐานจารึกลานทองมีข้อความระบุเป็นที่น่าเชื่อว่าเจดีย์ห้ายอดนี้ เป็นที่บรรจุอัฐิของพระมหาธรรมราชาลิไท    ข้อมูล : อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย


         วันอังคารที่ ๑๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๓ เวลา ๐๙.๔๐ – ๑๐.๔๐ น. คุณสุปรีดา  ธุรเจน พร้อมคณะ จากจังหวัดนครศรีธรรมราช จำนวน ๗ คน เข้าเยี่ยมชมอุทยานประวัติศาสตร์ภูพระบาท โดยมีนางสาวชญานิชฐ์  จันทะพงษ์ ให้การต้อนรับและบรรยายนำชม


          นางโยคินีหรือฑากิณี เป็นเทพีในพุทธศาสนา ลัทธิวัชรยานตันตระ มีทั้งหมด 8 องค์ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แทนทิศทั้ง 8 ทรงมีกำเนิดมาจากพระวัชรินทร์ หรือ เหวัชระ ซึ่งเป็นบุคลาธิษฐานของการบรรลุโพธิญาณโดยฉับพลัน ส่วนนางโยคินี เป็นบุคลาธิษฐานของพลังจิตที่ได้จากการบำเพ็ญโยคะ ทรงมีหน้าที่ต่อสู้สิ่งชั่วร้าย ขจัดอวิชชาหรือความโง่เขลาในจักรวาล และดูแลรักษาทิศทั้ง 8             นางโยคินีทั้ง 8 จะปรากฏล้อมรอบเหวัชระอยู่ทั้ง 8 ทิศ โดยแต่ละองค์จะมีลักษณะ 1 เศียร 2 กร 3 เนตร วรรณะหรือผิวกายจะมีสีแตกต่างกันออกไป และกำลังเต้นรำ(ท่าอรรธปรยังกาสนะ)อยู่บนมารทั้ง 4 หรือซากศพ พระหัตถ์ของแต่ละองค์จะทรงถือสิ่งของประจำพระองค์ ได้แก่   นางเคารี ทรงมีดหรือกปาละ(ถ้วยหัวกะโหลก) ในหัตถ์ขวา และปลาในหัตถ์ซ้าย นางเจารี ทรงฑมรุ(กลองสองหน้า) ในหัตถ์ขวา และหมีหรือหมูป่าในหัตถ์ซ้าย นางเวตาลี ทรงเต่าในหัตถ์ขวาและกปาละในหัตถ์ซ้าย นางฆัสมารี ทรงงูในหัตถ์ขวา และกปาละในหัตถ์ซ้าย นางปุกกสี ทรงสิงโตในหัตถ์ขวาและขวานในหัตถ์ซ้าย นางสวารี ทรงนักบวชในหัตถ์ขวา และทรงวาลวิชนี(พัด) ในหัตถ์ซ้าย นางจันดารี ทรงจักรในหัตถ์ขวา และทรงคันไถในหัตถ์ซ้าย นางโดมบินี ทรงวัชระในหัตถ์ขวา และทรงปลาหรือแสดงมุทราในหัตถ์ซ้าย           ประติมากรรมสำริดรูปสตรี ที่พบบริเวณพลับพลาเปลื้องเครื่อง ปราสาทพิมาย มีลักษณะเป็นประติมากรรมสตรีกำลังเต้นรำ(ท่าอรรธปรยังกาสนะ)อยู่บนซากศพ พระหัตถ์ขวาถือเต่า พระหัตถ์ซ้ายถือกปาละ(ถ้วยหัวกะโหลก) ซึ่งตรงกับลักษณะของนางเวตาลี ซึ่งเป็นนางโยคินีที่ดูแลรักษาทิศตะวันตก จากข้อมูลในปัจจุบันพบประติมากรรมสำริดรูปนางเวตาลี 1 ใน นางโยคินีทั้ง 8 เพียงองค์เดียวในประเทศไทย และจัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติพิมาย


หน้ากาล หรือเกียรติมุข ประดับเจดีย์วัดป่าสัก อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย             หน้ากาล หรือเกียรติมุข เป็นลายประดับรูปใบหน้าของอสูรที่มีใบหน้าดุร้ายคล้ายยักษ์และสิงห์ อ้าปากกว้าง ริมฝีปากบนมีฟันและเขี้ยว มักจะทำท่าทางคายพรรณพฤกษาหรือท่อนพวงมาลัย หน้ากาลเป็นสัญลักษณ์แทนผู้กลืนกินทุกสรรพสิ่งตามคติในศาสนาฮินดู ส่วนในทางศิลปกรรมนิยมนำหน้ากาลมาประดับศาสนถานบริเวณเรือนธาตุ หรือซุ้มจระนำ ตามคติความเชื่อในการปกปักรักษาศาสนสถานให้พ้นจากสิ่งชั่วร้ายต่างๆ          ในศิลปะล้านนา สามารถพบเห็นชิ้นส่วนปูนปั้นลายหน้ากาลประดับอยู่บริเวณเรือนธาตุเจดีย์ ฐานเสาหรือซุ้มจระนำของศาสนสถาน โดยเฉพาะที่เจดีย์วัดป่าสัก อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย ซึ่งจัดเป็นลายหน้ากาลที่มีความงดงามตามแบบเอกลักษณ์ของลายปูนปั้นเมืองเชียงแสน ผสมผสานศิลปะล้านนาเข้ากับศิลปะจีนและศิลปะพุกามของพม่า จนเกิดเป็นลวดลายเอกลักษณ์ของเมืองเชียงแสนเอง           ปัจจุบันพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เชียงแสน จัดแสดงชิ้นส่วนปูนปั้นลายหน้ากาลจากเจดีย์วัดป่าสัก ซึ่งเป็นชิ้นที่สมบูรณ์ที่สุดให้คนทั่วไปได้เข้าชม


          วันอังคารที่ ๑๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๓ เวลา ๑๓.๓๐ น. H.E. Mr.Tugsbilguun Tumurkhuleg เอกอัครราชทูตมองโกเลียประจำประเทศไทยและคณะสถานทูตมองโกเลียประจำประเทศไทย เข้าเยี่ยมคารวะนายประทีป เพ็งตะโก อธิบดีกรมศิลปากร และหารือเกี่ยวกับความร่วมมือทวิภาคี การแลกเปลี่ยนการจัดนิทรรศการ และการศึกษาโบราณวัตถุที่เกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์มองโกเลีย และราชวงศ์หยวน (Yuan Dynasty) โดยมีนายอรุณศักดิ์ กิ่งมณี รองอธิบดีกรมศิลปากร นางรักชนก โคจรานนท์ ผู้อำนวยการสำนักบริหารกลาง พร้อมด้วยผู้บริหารเจ้าหน้าที่กรมศิลปากรให้การต้อนรับ ณ ห้องประชุม ๑ กรมศิลปากร


พระธาตุสวี หรือพระบรมธาตุสวี ตั้งอยู่หมู่ที่ ๑ บ้านวัดสวี ตำบลสวี อำเภอสวี จังหวัดชุมพร เป็นเจดีย์ที่ได้รับอิทธิพลรูปแบบจากพระมหาธาตุเจดีย์นครศรีธรรมราช จึงสันนิษฐานว่าน่าจะสร้างขึ้นในสมัยอยุธยา ได้รับการบูรณะมาแล้วหลายครั้ง เป็นเจดีย์สูง ๑๔.๒๕ เมตร ฐานสี่เหลี่ยมจัตุรัสกว้างด้านละ ๘.๕๐ เมตร มีซุ้มช้างและยักษ์ยืน มีบันไดทางขึ้นทางทิศตะวันออก ชั้นบนทำเป็นซุ้มพระล้อมรอบ ต่อด้วยเจดีย์ทรงระฆังประดับกระเบื้องโมเสกสีทอง และมีเจดีย์ขนาดเล็กประจำมุมทั้งสี่         มีตำนานเล่าว่าครั้งหนึ่ง พระเจ้าศรีธรรมาโศกราช เสด็จยกทัพมาถึงเขตอำเภอสวี ได้พบเหตุการณ์ประหลาด มีกาฝูงหนึ่งบินมาจับอยู่บนกองอิฐพากันส่งเสียงร้องและกระพือปีกอื้ออึง เมื่อรื้อกองอิฐออกก็พบฐานเจดีย์และพระบรมสารีริกธาตุ จึงโปรดให้ปฏิสังขรณ์พระเจดีย์และสมโภช ๗ วัน ๗ คืน แล้วขนานนามพระเจดีย์องค์นี้ว่า “พระธาตุกาวีปีก” (วีปีก เป็นภาษาปักษ์ใต้ หมายถึง กระพือปีก) ต่อมาจึงเรียกเพี้ยนสั้นลงว่า พระธาตุสวี  ตำนานยังเล่าอีกว่า ก่อนที่พระเจ้าศรีธรรมาโศกราชจะเสด็จยกทัพกลับ ทรงเรียกหานายทหารที่สมัครใจจะอยู่ดูแลรักษาองค์พระธาตุ เผอิญมีทหารนายหนึ่งชื่อ “นายเมือง” รับอาสา พระองค์จึงรับสั่งให้ตัดศีรษะนายเมืองเพื่อเซ่นสรวงเป็นดวงวิญญาณรักษาพระธาตุสืบไป โดยตั้งศาลไว้เรียกว่า “ศาลพระเสื้อเมือง” ปัจจุบันอยู่ทางด้านหน้าหรือทางทิศตะวันออกของพระธาตุสวี ซึ่งถัดไปจะเป็นแม่น้ำสวี เดิมเป็นอาคารไม้ก่อเป็นโรงเรือนปิดทึบ ต่อมาได้บูรณะใหม่เป็นอาคารทรงไทยหลังคาจั่วแบบตรีมุข มุงกระเบื้องดินเผาเคลือบ สำหรับวัดสวี มีประวัติว่าตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. ๒๓๒๕ ต่อมาในสมัยต้นรัชกาลที่ ๖  ยอดพระธาตุได้หักพังลง จึงมีการบูรณะครั้งใหญ่ และมีการทำนุบำรุงรักษาสืบมา           จากหลักฐานที่พบสันนิษฐานว่าวัดแห่งนี้มีอายุราวสมัยอยุธยา และสมัยรัตนโกสินทร์ โดยได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถาน ในราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๑๘ ตอนพิเศษ ๑๒๗ ง หน้า ๑๐ วันที่ ๒๑ ธันวาคม ๒๕๔๔ พื้นที่โบราณสถานประมาณ ๑ ไร่ ๑ งาน ๓๐ ตารางวา    ข้อมูล : สำนักศิลปากรที่ ๑๒ นครศรีธรรมราช


          วันจันทร์ที่ ๑๐ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๓ เวลา ๑๑.๐๐ - ๑๒.๐๕ น. คุณจรัสศรี  สว่างสุข พร้อมคณะ ๘ คน จากกรุงเทพมหานคร เข้าเยี่ยมชมอุทยานประวัติศาสตร์ภูพระบาท โดยมีนายสมพงษ์  ช่วยแสง เป็นวิทยากรนำชม


          วันอาทิตย์ที่ ๙ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๓ เวลา ๑๑.๕๐ – ๑๒.๒๕ น. นักท่องเที่ยวจากกรุงเทพมหานคร รวมจำนวน ๖ คน เข้าเยี่ยมชมอุทยานประวัติศาสตร์ภูพระบาท โดยมีนางสาวมนัสญา  ปริวรรณ ให้การต้อนรับและบรรยายนำชม


วันเสาร์ที่ ๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๓ เวลา ๐๖.๓๐ น. นางสาวเชาวนี เหล็กกล้า หัวหน้าพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อุบลราชธานี นางสาวสิริภา เจริญเขต ภัณฑารักษ์ปฏิบัติการ นาวสาวถิรดา ศรศรี เจ้าพนักงานพิพิธภัณฑ์ปฏิบัติงาน พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อุบลราชธานี พร้อมด้วยนายพงษ์พิศิษฏ์ กรมขันธ์ นักโบราณคดีปฏิบัติการ กลุ่มโบราณคดี สำนักศิลปากรที่ ๙ อุบลราชธานี ร่วมกิจกรรมงานสัปดาห์ส่งเสริมการเผยแผ่พระพุทธศาสนาเนื่องในเทศกาลวันมาฆบูชา ประจำปี ๒๕๖๓ และตักบาตรพระสงฆ์ ณ วัดมหาวนาราม ตำบลในเมือง อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี


พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ร้อยเอ็ด ปิดให้บริการวันเสาร์ที่ ๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๓ เนื่องในวันมาฆบูชา




black ribbon.