ค้นหา
รายการที่พบทั้งหมด 51,128 รายการ
พระพุทธรูปยืน
เลขทะเบียน ๐๙/๑๕/๒๕๓๒
ศิลปะทวารวดี อายุประมาณพุทธศตวรรษที่ ๑๔- ๑๕
หินทราย ขนาด สูง ๑๕๕ เซนติเมตร กว้าง ๕๒ เซนติเมตร
พบที่ บ้านดอนขวาง ตำบลทัพรั้ง อำเภอโนนไทย จังหวัดนครราชสีมา
ประติมากรรมชิ้นนี้พบที่บ้านดอนขวาง หมู่ ๓ ตำบลทัพรั้ง อำเภอโนนไทย จังหวัดนครราชสีมา โดยกรมทหารช่างที่ ๑๑ ชุดปฏิบัติการที่ ๒ โครงการน้ำพระทัยจากในหลวง (อีสานเขียว) ในขณะขุดลอก ลำห้วยยาง พบเมื่อวันที่ ๑ เมษายน ๒๕๓๒ และมอบให้เก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ มหาวีรวงศ์
พระพุทธรูปยืน พระองค์ตั้งตรง พระหัตถ์และพระบาทหักหายไปทั้งสองข้าง พระเศียรและพระชงฆ์หักเป็นสองท่อนต่อไว้ พระพักตร์ค่อนข้างเหลี่ยม พระขนงนูนต่อกันเป็นปีกกา พระเนตรนูนเหลือบมองต่ำ พระนาสิกได้รูป พระโอษฐ์สลักเป็นร่องลงไปและแสดงอาการยิ้ม พระกรรณค่อนข้างยาว ขมวดพระเกศาเป็นเม็ดขนาดใหญ่ อุษณีษะนูนขึ้นมา บริเวณพระกรสลักเป็นร่องสำหรับนำเดือยส่วนพระหัตถ์ที่หักหายไปแล้วนั้น มาสวมเข้ากันอีกที ทรงแสดงปางวิตรรกะ (ประทานธรรม) ครองจีวรห่มคลุม ขอบจีวรด้านหน้าตกลงมาเป็นวงโค้งเหนือขอบสบง ซึ่งตกลงมาตรงๆ ถึงข้อพระบาท ส่วนขอบจีวรด้านข้างผายออกทั้งสองด้านแสดงความได้สัดส่วนอย่างแท้จริง สำหรับพระพุทธรูปแบบทวารวดีมักสลักด้วยศิลา แต่ที่หล่อด้วยสำริดก็มีบ้างเช่นกัน ส่วนใหญ่จะมีขนาดเล็ก
ในช่วงพุทธศตวรรษที่ ๑๒ วัฒนธรรมทวารดีเจริญแพร่หลายอยู่ในภาคกลางของประเทศไทย บริเวณลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา โดยมีศาสนาพุทธนิกายเถรวาทเป็นศาสนาหลักและได้แผ่ขยายเข้ามาสู่ภาคอีสาน และคงอยู่จนถึงราวพุทธศตวรรษที่ ๑๖ ซึ่งวัฒนธรรมทวารวดีนั้นได้รับต้นแบบจากประเทศอินเดีย เช่น ศิลปะอมราวดี ศิลปะคุปตะ และได้ถูกผสมผสานเข้ากับศิลปะท้องถิ่น
Standing Buddha Image
Registration No. 09/15/2532
Dvaravati Style, ca. 9th - 10th century
Sandstone, Height 155 cm. Width 52 cm.
Found by 11th engineer regiment while dredging the Lum Huay Yang (Yang canal) at Ban Donkhwang, Tap-rang sub-district, Noenthai district, Nakhon Ratchasima Province on 11th May 1989. It was later transferred to the Maha Viravong National Museum.
The Buddha is standing in the upright position, with both hands missing. The standing Buddha is in the double Vitarkamudra. His face is slightly square, the eyebrows connect above the nose, eyes are downcast, he has a small nose, smiling lip and long ears (now missing). Hair is in large curls with a cone-shaped knot. The robe is worn on both shoulders. The outer edge falls from the wrists in a curved line and is u-shaped above the shins.
In about the 7th century Theravada Buddhism practiced by the Dvaravati people from the central Chao Phraya basin, was a religion held in high esteem on the Isan Plateau until circa 11th century, ca. The Dvaravati style derived from Indian archetypes such as Amaravati and Gupta styles, and was integrated with local style.
ชื่อเรื่อง : โลกในนิทรรศการ ผู้เขียน : สฤณี อาชวานันทกุล สำนักพิมพ์ : แซลมอน ปีพิมพ์ : ๒๕๖๑ เลขมาตรฐานสากลประจำหนังสือ : ๙๗๘-๖๑๖-๒๙๘-๔๑๐-๕ เลขเรียกหนังสือ : ๐๖๙.๕ ส๓๕๗ล ประเภทหนังสือ : หนังสือกรมศิลปากร ห้องบริการ : ห้องหนังสือทั่วไป ๑
สาระสังเขป : "โลกในนิทรรศการ" ผลงานของเจ้าของเพจเฟซบุ๊กชื่อว่า "โลกในนิทรรศการ" ที่มีความชื่นชอบการท่องเที่ยวชมนิทรรศการ โดยผู้เขียนได้นำเสนอชิ้นงานจากนิทรรศการทั่วโลกที่น่าสนใจมากกว่า 100 ชิ้น เล่าเรื่องราวความเป็นมาเชื่อมโยงไปถึงประวัติศาสตร์ พร้อมภาพประกอบได้อย่างน่าติดตาม ซึ่งเรื่องราวทั้งหมดของโลกในนิทรรศการนี้จะทำให้ ผู้อ่านได้รับรู้ความรู้สึกเหมือนกำลังก้าวเข้าไปในพิพิธภัณฑ์ขนาดใหญ่ที่นำพาให้ย้อนเวลากลับไปเห็นความเป็นมาของโลก ร่องรอยของยุคสมัยเก่าก่อน และอาจจะเป็นจุดเริ่มต้นให้ผู้อ่านเกิดแรงบันดาลใจอยากไปเยือนพิพิธภัณฑ์หรือสถานที่ต่างๆ ที่นำมาเสนอสักครั้งในชีวิต
ประชุมสุภาษิตสุนทรภู่ เป็นหนังสือเก็บรวบรวมสุภาษิตจากหนังสือเรื่องต่างๆ ที่สุนทรภู่แต่งไว้ ส่วสุภาษิตสอนสตรีนั้น สุนทรภู่เห็นจะแต้งเมื่อราวระหว่าง พ.ศ. 2380 จน พ.ศ. 2383 ในเวลาสึกกลับออกมาเป็นคฤหัสถ์ แล้วต้องตกยากจนถึงลงลอยเรืออยู่
สาระสังเขป : หนังสือว่าด้วยมนุษยธรรม 4 ประการ ว่าโดยอาการแยกได้เป็น 4 ประการ คือ นิรัสสาสกธรรม (ธรรมเครื่องหายใจออกอย่างที่เท่ากับไม่ได้หายใจออกเลย)1 ทุรัสสาสกธรรม (ธรรมเครื่องหายใจออกอย่างชั่ว)1 สวาสสาสกธรรม (ธรรมเครื่องหายใจออกอย่างดี)1 และปรมัสสาสกธรรม (ธรรมเครื่องหายใจออก ซึ่งเป็นประโยชน์อย่างยิ่ง)1 ผู้แต่ง : จอมเกล้าเจ้าอยู่หัว, พระบาทสมเด็จพระโรงพิมพ์ : เชียงเฮงปีที่พิมพ์ : 2478 ภาษา : ไทยรูปแบบ : PDFเลขทะเบียน : น.30ร.9377จบเลขหมู่ : 923.1593 จ196อ
หมวดหมู่ พุทธศาสนาภาษา บาลี/ไทยอีสานหัวเรื่อง พุทธศาสนา พุทธศาสนา -- บทสวดมนต์ประเภทวัสดุ/มีเดีย คัมภีร์ใบลานลักษณะวัสดุ 20 หน้า : กว้าง 5 ซม. ยาว 58 ซม. บทคัดย่อ
เป็นคัมภีร์ใบลาน อักษรธรรมอีสาน เส้นจาร ฉบับลานดิบ ได้รับบริจาคมาจากพระอธิการเด่น ปญฺญาทีโป วัดคิรีรัตนาราม ต.ดอนคา อ.อู่ทอง จ.สุพรรณบุรี ดำเนินการอนุรักษ์เมื่อวันที่ 31 มีนาคม 2534
ชื่อเรื่อง : จารึกสมัยสุโขทัย
ผู้แต่ง : กรมศิลปากร
ปีที่พิมพ์ : 2526
สถานที่พิมพ์ : กรุงเทพฯ
สำนักพิมพ์ : กรมศิลปากร
เลขทะเบียน : นพ.บ.53/6ห้องจัดเก็บ : ศรีโคตรบูรณ์ประเภทสื่อ : เอกสารโบราณหมวดหมู่ : พุทธศาสนาลักษณะวัสดุ : 46 หน้า ; 4.5 x 51.3 ซ.ม. : ล่องรัก ; ไม้ประกับธรรมดา ชื่อชุด : มัดที่ 34 (344-352) ผูก 6หัวเรื่อง : จตุกฺกนิบาต --เอกสารโบราณ คัมภีร์ใบลาน พุทธศาสนาอักษร : ธรรมอีสานภาษา : ธรรมอีสานบทคัดย่อ : มีเนื้อหาเกี่ยวกับพุทธศาสนา สามารถสืบค้นได้ที่ห้องศรีโคตรบูรณ์ หอสมุดแห่งชาติเฉลิมพระเกียรติ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ นครพนม
ชื่อเรื่อง : รามเกียรติ์ เล่ม 7
ชื่อผู้แต่ง : พุทธยอดฟ้าจุฬาโลก, พระบาทสมเด็จพระ
ปีที่พิมพ์ : 2507
สถานที่พิมพ์ : พระนคร
สำนักพิมพ์ : องค์การค้าของคุรุสภา
จำนวนหน้า : 358 หน้า
สาระสังเขป : พระราชนิพนธ์บทละครเรื่องรามเกียรติ์ของพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ทรงพระราชนิพนธ์เป็นกลอนบทละคร ดำเนินเรื่องโดยการเล่าเรื่องติดต่อกันตั้งแต่ต้นจนจบ พระราชนิพนธ์บทละครรามเกียรติ์ เล่ม 7 เริ่มจากตอน วิรุญจำบังอาสาออกรบโดยกำบังกาย หนุมานแสดงตัวเป็นวานร ทศกัณฐ์กลับลงกา ทศกัณฐ์ยกทัพ นางมณโฑหุงน้ำทิพย์สำเร็จ พระรามแผลงศรพรหมาสตร์ จนถึงตอนหนุมานอาสาออกรบ
1. ว่าด้วยเรื่องวันศุกในญาณสูตร ทำนายวัน เดือน ปีที่จะตายของคน 2. ตำรายาเกร็ด อักษรขอม – ไทย ภาษาบาลี – ไทย เช่น กำเนิดตำรายา, แก้ประดง, แก้สลบ, แก้อีดำอีแดง, ยาจุดกาน, แก้ทราง, แก้ดำ, ยาต้มแก้สันนิบาต, ยาตัดรากไข้, ยาหาลงเมือง, ยาเขียวพิสดาร, ยาประจำธาตุเด็ก, ยาทำกาน ฯลฯ
ฮะกิม โอมาร์ คัยยาม. รุไบยาต. พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ ทรงแปลและนิพนธ์เทียบเป็นโคลงสุภาพ. พิมพ์ครั้งที่ 6. พระนคร : กรมศิลปากร, 2513. รุไบยาต เป็นวรรณคดีเปอร์เซียที่มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันแพร่หลายทั่วโลก ซึ่งฮะกิม โอมาร์ คัยยาม กวีและนักปราชญ์คนสำคัญของเปอร์เซียนิพนธ์ไว้ เป็นบทกวีที่มีลีลาไพเราะ มีใจความเปรียบเปรยลัทธิศาสนาซึ่งมีผู้นับถือในสมัยนั้น และเชิญชวนให้มนุษย์ทั้งหลายให้รีบหาความสุขสบายต่างๆ ในโลกด้วยการเสพสุขจากรูป รส กลิ่นเสียง และสัมผัส ก่อนจะอำลาโลกนี้ไป รุไบยาต ยังเป็นบทกวีที่มีคุณค่าสำคัญแสดงถึงปรัชญาชีวิตอันลึกซึ้งในเรื่องความไม่เที่ยงของชีวิต
V.I.P. ย่อมาจาก very important person คือ บุคคลสำคัญ บุคคลพิเศษ หรือที่สมัยนี้นิยมเรียกกันว่า เซเล็บ (celebrity) มี วี.ไอ.พี.ในยุคก่อนประวัติศาสตร์ของประเทศไทยด้วยหรือ รู้ได้อย่างไรว่าเขาหรือเธอเป็นบุคคลพิเศษ เมื่อนักโบราณคดีขุดค้นแหล่งโบราณคดีที่เป็นแหล่งฝังศพ มักมีโครงกระดูกที่พบหลักฐาน เช่น สิ่งของอุทิศในพิธีกรรมการฝังศพ เครื่องประดับตกแต่งร่างกาย ที่มีปริมาณและความหลากหลายแตกต่างจากโครงกระดูกอื่นๆในแหล่งเดียวกันอย่างเห็นได้ชัด หลักฐานเหล่านี้สะท้อนให้เห็นถึงความเป็น วี.ไอ.พี. หรือบุคคลสำคัญที่มีฐานะ สถานะพิเศษในชุมชนที่ผู้ทำพิธีฝังศพยอมรับ หรือมีความผูกพัน แสดงออกด้วยการมอบสิ่งของอุทิศจำนวนมาก หายาก และมีค่าให้กับผู้ตาย ในสมัยหินใหม่มีตัวอย่าง วี.ไอ.พี. หรือบุคคลสำคัญที่แหล่งโบราณคดีโคกพนมดี อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี เป็นเพศหญิง ตายเมื่ออายุ ๓๕ ปี กำหนดอายุประมาณ ๓,๖๐๐ ปีมาแล้ว หลุมศพของเธอมีขนาดใหญ่ ร่างกายตกแต่งด้วยเครื่องประดับจำนวนมากอย่างหรูหรา จนได้รับการขนานนามว่า “เจ้าแม่โคกพนมดี” เป็นโครงกระดูกที่แสดงถึงความร่ำรวยที่สุดในแหล่ง จากลักษณะของกระดูกแสดงว่าเมื่อยังมีชีวิตเป็นคนที่ทำกิจกรรมที่ใช้แขนท่อนล่างและมือมาก ประกอบกับสิ่งของในหลุมฝังศพเป็นอุปกรณ์เกี่ยวข้องกับการทำภาชนะดินเผา ได้แก่ หินดุ หินขัดภาชนะ และแท่งดินเหนียวดิบจำนวนมากวางสุมทับลำตัวเป็นกองสูงมีภาชนะดินเผาทุบแตกวางไว้ด้านบน ทำให้สันนิษฐานได้ว่าน่าจะเป็นช่างปั้นภาชนะดินเผาหญิงที่มีความสำคัญมากของชุมชน ลูกปัดเปลือกหอย เครื่องประดับของ “เจ้าแม่โคกพนมดี” ได้แก่ ลูกปัดเปลือกหอยมากกว่า ๑๒๐,๐๐๐ เม็ด บริเวณกระดูกอกและแผ่นหลังลักษณะที่น่าจะเย็บติดกับผ้าเป็นเสื้อหรือเสื้อคลุมมากกว่าจะเป็นสายสร้อย เครื่องประดับศรีษะทำจากเปลือกหอย แผ่นวงกลมมีเดือยทำจากเปลือกหอย ๒ วงที่ไหล่ซ้ายขวา กำไลเปลือกหอยสวมข้อมือซ้าย เขี้ยวสัตว์เจาะรู ๕ เขี้ยวบริเวณอก และลูกปัดทรงตัวไอกว่า ๙๕๐ เม็ด ลักษณะที่อาจร้อยเป็นสายหรือเย็บติดกับผ้าสวมบริเวณอกและใต้แขน ลูกปัดเปลือกหอยทรงตัวไอกว่า ๙๕๐ เม็ด เครื่องประดับศรีษะ ทำจากเปลือกหอย ชุมชนโบราณสมัยเหล็กในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ก็พบหลักฐาน วี.ไอ.พี.เช่นกัน ที่แหล่งโบราณคดีเนินอุโลก อำเภอโนนสูง จังหวัดนครราชสีมา มีบุคคลพิเศษเป็นเพศหญิง ๑ โครง เพศชาย ๑ โครง อายุ ๑,๗๐๐ - ๑,๘๐๐ ปีมาแล้ว เป็นเพียง ๒ โครงเท่านั้นที่พบเครื่องประดับทองคำ ขณะที่โครงกระดูกอื่นๆในแหล่งตกแต่งร่างกายด้วยเครื่องประดับสำริดและหิน ได้แก่ กำไลสำริด แหวนสำริด จี้หินอาเกต ลูกปัดหินคาร์นีเลียนฯ วี.ไอ.พี. ชายหญิง ๒ โครงนี้ ประดับร่างกายด้วย สร้อยลูกปัดทองคำและแหวนเงิน ซึ่งเป็นวัสดุมีค่าหายากในสมัยนั้น ไม่สามารถผลิตเองได้เป็นสินค้านำเข้าจากต่างแดน โครงกระดูกเพศหญิงตกแต่งร่างกายโดดเด่นพิเศษมาก ด้วยสายสร้อยลูกปัดทองคำถึง ๖๘ เม็ดร่วมกับลูกปัดอะเกต จี้อะเกตบริเวณคอ ขดเกลียวสำริดที่หูซ้ายขวา กำไลสำริดอย่างน้อย ๓๘ วง แหวนนิ้วมือสำริด ๖๔ วง แหวนเงิน ๑ วง แหวนนิ้วเท้าสำริด ๙ วง และสวมแหวนเงิน ๑ วง ส่วนโครงกระดูกเพศชาย มีสร้อยคอลูกปัดทองคำ ๕๓ เม็ด แต่เครื่องประดับสำริดมีน้อยชิ้น ลูกปัดทองคำ ในหลุมฝังศพ วี.ไอ.พี. สมัยเหล็ก อายุ ๑,๗๐๐ - ๑,๘๐๐ ปีมาแล้ว สิ่งของอุทิศในพิธีกรรมการฝังศพยุคก่อนประวัติศาสตร์นี้ เป็นเสมือนตัวแทนความผูกพัน ความอาลัย การให้เกียรติและการแสดงความระลึกถึงของญาติพี่น้อง ผู้คนในชุมชนต่อผู้ตาย และบางส่วนคงเป็นของใช้ เครื่องมือประกอบอาชีพ เครื่องประดับที่ผู้ตายเคยใช้เมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่นั่นเอง. ข้อมูล : นางศิริพันธ์ ตาบเพ็ชร์ นักโบราณคดีชำนาญการพิเศษ กองโบราณคดี
