นายฮ้อย เป็นภาษาอีสานที่ใช้เรียกพ่อค้าท้องถิ่นสมัยก่อน ที่มีทำการเกษตรเป็นหลักและค้าขายเป็นอาชีพรองลงมา รูปแบบการค้ามีทั้งแบบแลกเปลี่ยนด้วยสิ่งของและเงินตรา หากใช้เงินตราจะนิยมใช้เหรียญเป็นตัวกลาง เมื่อได้เงินมานายฮ้อยจะเก็บเงินโดยใส่ถุงผ้าขนาดเล็กพอเหมาะกับเหรียญ ที่เรียกว่า “ถุงไถ่” และเอาถุงไถ่นี้ร้อยเป็นพวงสอดเข้าแขนบ้าง พันรอบเอวบ้าง หรือคล้องคอม้าบ้าง จึงเป็นที่มาของการเรียกพ่อค้าว่า “นายร้อย” แต่ชาวอีสานออกเสียง “ร” เป็น “ฮ” จึงเรียกว่า “นายฮ้อย